انیمیشن Toy Story 1995

این فیلم وقتی من سه‌ساله بودم اکران شد. حالا بیست‌وهفت سالم است و هنوز هم تأثیرگذار باقی مانده. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من. بعد از سال‌ها دوباره این فیلم را دیدم و همچنان عالی عمل می‌کند. فیلمی فوق‌العاده هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان، پر از لحظات آموزنده و تربیتی. به‌طور کلی انیمیشنی پیشگام در همه ابعاد. امتیاز: 4.5/5 ورود...

این فیلم وقتی من سه‌ساله بودم اکران شد. حالا بیست‌وهفت سالم است و هنوز هم تأثیرگذار باقی مانده. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیت بسیار بالا؛ یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من. بعد از سال‌ها دوباره این فیلم را دیدم و همچنان عالی عمل می‌کند. فیلمی فوق‌العاده هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان، پر از لحظات آموزنده و تربیتی. به‌طور کلی انیمیشنی پیشگام در همه ابعاد. امتیاز: 4.5/5 ورود فوق‌العادهٔ پیکسار به سینما! Toy Story از لحظهٔ اول تا آخر، یک لذت ناب است. انیمیشن CGI فیلم بی‌نقص نیست اما بسیار خوب است. همهٔ اسباب‌بازی‌ها عالی به‌نظر می‌رسند و خود دنیای فیلم حس و حال خاصی دارد که دوستش دارم. موسیقی نیز خیلی خوب است؛ رندی نیومن کارش را به‌خوبی انجام داده—«You’ve Got a Friend in Me» واقعاً اثرگذاری بالایی دارد. تام هنکس گروه بازیگران را هدایت می‌کند و در نقش وودی فوق‌العاده است؛ او بهترین بخش فیلم است. تیم آلن هم در نقش باز لایتهیر عالی است. دان ریکلز (آقای سیب‌زمینی)، والاس شاون (رکس) و جان راتزنبرگر (هَم) نیز حضور شاداب و مفرحی دارند. سایر عناصر هم به همان اندازه عالی‌اند: طنز، ریتم و فیلمنامه—همه را دوست داشتم. شاید در جاهایی نقص‌هایی باشد، مثلاً ناآگاهی ظاهری باز، اما هیچ‌کدام تجربهٔ تماشا را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد. حتماً ببینید! گاهی اوقات در برنامه‌های عتیقه‌فروشی تلویزیون وقتی کسی اسباب‌بازی‌اش را در جعبهٔ اصلی می‌آورد و معلوم می‌شود بیش از ماشینش ارزش دارد، از نداشتن آن اسباب‌بازی‌ها در کودکی‌ام افسوس می‌خورم. به‌یاد دارم که در کودکی خیلی زود از یک اسباب‌بازی دل‌زده می‌شدم و جای آن را دیگری می‌گرفت. این دقیقاً قصهٔ وودیِ کابویی است؛ او اسباب‌بازی مورد علاقهٔ اندی است، تا این‌که در یک تولد با بازِ فضانورد آشنا می‌شویم. باز آدم خوش‌مشربی است، اما حالا حسادت دست‌به‌کار می‌شود و وودی تلاش می‌کند جانشینش را کناری بگذارد. این تلاش اشتباهی می‌شود و به‌صورت تصادفی باز از پنجره بیرون پرت می‌شود. دیگر اسباب‌بازی‌ها وحشت‌زده‌اند و وودی مجبور می‌شود حسادتش را کنار بگذارد، رقیب جدید را نجات دهد و او را به موقع به خانه بازگرداند پیش از آن‌که خانواده به خانهٔ جدید نقل مکان کنند. از آن پس ماجراهای سرگرم‌کننده، خطرهای نزدیک و در نهایت افتادن در دست پسربچه‌ای دیگر را می‌بینیم که واقعاً می‌خواهد باز را به فضا شلیک کند. صداپیشگی‌های تام هنکس و تیم آلن پرانرژی و دلپذیرند؛ صدای دان ریکلز گاهی کمی طعنه‌آمیز است که برای بزرگ‌ترها جذاب‌تر است. فیلم با یک موسیقی متن خوب و فیلمنامهٔ باهوش همراهی می‌شود و موقعیت‌های فراوانی خلق می‌کند که تماشاگر در هر سنی را به این قصهٔ ساده و تاحدی بی‌زمان جذب می‌کند. جالب است برای 1995 تنوع اسباب‌بازی‌ها در فیلم بالاست و کلیشه‌های جنسیتی در آن نیست که این خود تازگی دارد. انیمیشن با ریتم تند و لذت‌بخشی است که دربارهٔ ارزش‌هایی چون اعتماد، رفاقت و روحیهٔ تیمی صحبت می‌کند—و همچنین معایب حسادت و خودخواهی را نشان می‌دهد—و من از دیدنش واقعاً لذت بردم. Toy Story (1995) — یک کلاسیک انیمیشنی پیشگام که هنوز می‌درخشد وقتی Toy Story در 1995 منتشر شد، فقط یک فیلم انیمیشن معمولی نبود؛ انقلاب به‌پا کرد. به‌عنوان نخستین فیلم بلند ساخته‌شده کاملاً با CGI، نخستین اثر پیکسار استاندارد جدیدی برای داستان‌گویی، انیمیشن و عمق احساسی در فیلم‌های خانوادگی تعریف کرد. تقریباً سه دهه بعد، Toy Story هنوز دلنشین، خنده‌دار و پر احساس است. داستانی که همهٔ سنین را مجذوب می‌کند در هستهٔ داستان، Toy Story حکایت دوستی، حسادت و رشد شخصی است. فیلم وودی (تام هنکس)، یک عروسک کابویی و رهبر اسباب‌بازی‌های اندی را دنبال می‌کند که با آمدن باز لایتهیر (تیم آلن) دنیایش وارونه می‌شود. کینهٔ اولیهٔ وودی نسبت به باز—که حتی متوجه نیست اسباب‌بازی است—رقابتی سرگرم‌کننده را به‌وجود می‌آورد که به ماجرایی فراموش‌نشدنی بدل می‌شود. این سفر به هر دو شخصیت درس‌هایی دربارهٔ کار تیمی، عزت نفس و وفاداری می‌آموزد و فیلم را برای مخاطبان در هر سنی قابل‌لمس می‌سازد. شخصیت‌های فراموش‌نشدنی و اجراهای صوتی برجسته یکی از بزرگ‌ترین قوت‌های Toy Story شخصیت‌های به‌یادماندنی آن است؛ هر کدام شخصیت متمایزی دارند که واقعاً محسوس است. تام هنکس گرما و شوخ‌طبعی را به وودی می‌آورد و ناامنی‌ها و رهبری‌اش را با عمق نمایش می‌دهد. تیم آلن در نقش باز ترکیبی از خنده‌دار بودن و دوست‌داشتنی بودن را ارائه می‌دهد و عقدهٔ قهرمان‌نمایی‌اش برخی از خنده‌دارترین لحظات فیلم را می‌سازد. بازیگران مکمل—دان ریکلز در نقش آقای سیب‌زمینی، والاس شاون در نقش رکس مضطرب و انی پاتس در نقش بو پیپ مهربان—لایه‌های بیشتری از جذابیت و طنز اضافه می‌کنند. انیمیشنی انقلابی که هنوز هم تأثیرگذار است برای فیلمی که در اواسط دههٔ 90 ساخته شده، انیمیشن Toy Story هنوز چشمگیر است. هرچند آثار بعدی پیکسار تکنیک‌هایش را تکامل بخشیده‌اند، تصاویر رنگارنگ، انیمیشن‌های بیانگر شخصیت‌ها و توجه به جزئیات این فیلم هنوز تماشای آن را لذت‌بخش می‌کند. انیماتورها اسباب‌بازی‌ها را به‌طرزی هنرمندانه زنده کرده‌اند، طوری که هر کدام حرکات منحصربه‌فردی دارند که از جنس‌شان ناشی می‌شود—اندام نرم وودی، حرکات سخت پلاستیکی باز و فیزیک فنری سِلِینکی داگ. پیامی همیشگی و پر از احساس فراتر از دستاوردهای فنی، دوام Toy Story به خاطر عمق احساسی آن است. موضوعاتی مثل دوستی، پذیرش و یافتن جای خود در جهان با ظرافت در روایت تنیده شده‌اند. تبدیل شدن وودی و باز از رقیب به بهترین دوستان یکی از نمایشی‌ترین و نمادین‌ترین قوس‌های شخصیتی در تاریخ انیمیشن است. فیلم همچنین تخیل کودکانه را به‌خوبی به تصویر می‌کشد و سحر و جادوی زنده‌شدن اسباب‌بازی‌ها وقتی کسی نگاه‌شان نمی‌کند را ثبت می‌کند. جمع‌بندی نهایی Toy Story فقط یک فیلم انیمیشن خوب نیست—یکی از بهترین فیلم‌هایی است که تاکنون ساخته شده. این فیلم صنعت انیمیشن را متحول کرد، شخصیت‌هایی دوست‌داشتنی معرفی کرد و داستانی با قلبِ بزرگ ارائه داد که امروز هم به همان اندازهٔ 1995 تأثیرگذار است. چه برای اولین‌بار ببینید و چه به‌عنوان بزرگسال دوباره تماشا کنید، Toy Story شاهکاری است که همچنان سرگرم می‌کند، الهام می‌بخشد و به ما یادآوری می‌کند چرا عاشق سینما شدیم. امتیاز: 10/10