فیلم Pride and Prejudice and Zombies 2016

یک چیز مسلم است: کسی نمی‌تواند به کارگردان بور استیرز و نسخهٔ نامتعارفش از دنیای شاعرانهٔ رمان «غرور و تعصب» از جین آستین اتهام بزند که صرفاً غم‌انگیز و دست‌کاری‌شده است. به‌کارگیریِ ترکیب پیچیده‌ای از درام تاریخی بریتانیایی با ترفندهای زامبی‌وار برای بالابردن وجه سورئال و بدگمانی اثر، دستاوردی بلندپروازانه است. خوشبختانه استیرز تا حدی موفق شده تا یک فیلم دوره‌ای نسبتاً تیزبین ارائه دهد...

یک چیز مسلم است: کسی نمی‌تواند به کارگردان بور استیرز و نسخهٔ نامتعارفش از دنیای شاعرانهٔ رمان «غرور و تعصب» از جین آستین اتهام بزند که صرفاً غم‌انگیز و دست‌کاری‌شده است. به‌کارگیریِ ترکیب پیچیده‌ای از درام تاریخی بریتانیایی با ترفندهای زامبی‌وار برای بالابردن وجه سورئال و بدگمانی اثر، دستاوردی بلندپروازانه است. خوشبختانه استیرز تا حدی موفق شده تا یک فیلم دوره‌ای نسبتاً تیزبین ارائه دهد که هم ظرافت و هم تعلیق پنهان دنیای آستینیِ اوایل قرن نوزدهم را برجسته می‌کند؛ دنیایی آکنده از سرکشی و شهوتی مَنعَت‌آمیز. بنابراین «غرور و تعصب و زامبی‌ها» نسخه‌ای الهام‌بخش، اگرچه گاه نامنظم، از شورِ خنکِ رمانتیک آستین است که با نمایش‌های پُرجنب‌وجوشِ خواهران بنیِت مخلوط شده است. بدون شک طی سال‌ها تماشاگران سینما و تلویزیون بارها با تجربهٔ جین آستین از طریق تفسیرها و بازآفرینی‌های مختلف «غرور و تعصب» مواجه شده‌اند؛ در اغلب موارد درخشش و رمانتیسم این اثر حفظ شده است. اما استیرز رویکردی خشونت‌آمیزتر و تشنهٔ خون را پیشنهاد می‌دهد تا حس اضطراریِ حرکت زنان آستینی را تقویت کند — در اینجا خواهران بنیِت متحد می‌شوند و به یک برادریِ خواهرانهٔ مهیب و آماده بدل می‌گردند. به‌طور غریزی، پیش‌فرض «غرور و تعصب و زامبی‌ها» ترکیبی عجیب اما تازه دارد که به گونه‌ای زیرکانه از رهاییِ زنانه حرف می‌زند. قهرمان آستین، الیزابت بنیِت، همیشه در باورهایش مصمم بوده، به‌خصوص در مسائل عشق و ثبات. با این حال، الیزابتِ این نسخه (لیلی جیمز) مأموریتی دارد که لزوماً به یافتن همسر ایده‌آل مربوط نیست. الیزابت و خواهرانش—جین، مری، کیتی و لیدیا—به‌عنوان قاتلان زامبی تربیت شده‌اند تا مردگان متحرک را ریشه‌کن کنند. زیبایی‌های بنیِت، که در هنر شمشیربازی به لطف آموزش‌های فشرده در چین مهارت یافته‌اند، در میان طبقات بالای اجتماع مورد تحقیر قرار می‌گیرند. نگرانی پدر و مادرشان دربارهٔ پیدا شدن همسران مناسب برای ادامهٔ خط خانوادگی، سایه‌ای بر سر خانواده انداخته است: آیا این بانوان شجاع در تاریخ خانواده به‌عنوان شکارچیان زامبی ثبت خواهند شد یا به‌عنوان دوشیزگان در دسترس و تحقیرشده؟‌ الیزابت ترجیح می‌دهد فعال و هوشیار باشد و هرگاه ممکن است تهدید زامبی‌ها را از بین ببرد تا آن‌که صرفاً درگیر یافتن عشق بزرگ زندگی‌اش شود. با این حال ملاقات با کلنل دارسی (سم رایلی) در یکی از بال‌ها ممکن است حتی روحیهٔ مبارزه‌جوی الیزابت را قدری تلطیف کند و او را به پذیرفتن احساسات رمانتیک وادارد؛ اما وظیفهٔ جمعی برای پاک‌سازی منطقه از زامبی‌ها در اولویت است. در واقع «غرور و تعصب و زامبی‌ها» افسانه‌ای پرشتاب است که به‌خوبی کار می‌کند، زیرا دو ژانر شایع—فیلم‌های درجهٔ بیِ زامبی و اقتباس‌های رسمیِ زمانهٔ آستین—را به‌طور شایسته‌ای ترکیب می‌کند و به تفسیر شجاعانه‌ای از مقاومت و خشم زنانه می‌رسد. استیرز با ترکیبِ عاشقانه‌ای در قالب ترسناک به کنوانسیون‌های زنانه حمله می‌کند و در عین حال روحیه‌ای سرد و جذاب دارد. شیطنت‌های خونین و اجرای پرزرق‌وبرقِ جلوه‌های سینمایی—از فیلم‌برداری غنیِ رِمی آدفاراسین تا طراحی تولید دیوید وارِن و طراحی لباس جولیان دی—همه با هم هماهنگ‌اند. ترکیبِ طنز، تعلیق، ترس و خشم هنگام مقابلهٔ خواهران بنیِت و نامزدهایشان با زامبی‌ها، لذت‌بخش و آگاهانه بدآمیز است. بازی‌ها پایدار است و به این عجیب‌وغریب پذیرفتنی جان می‌بخشد؛ تصویری قوی از قهرمانان آستینی که در لباس‌های باشکوه خود، خنجرهایی خون‌آلوده پنهان دارند. لیلی جیمز در نقش الیزابت، با مهارت و طعنهٔ شمشیربازی، ایفای نقشی جذاب و خلاقانه دارد؛ خوانشی که به‌اندازهٔ برداشت کیرا نایتلی از الیزابت در نسخه‌های مشهور قبلی قابل‌قبول و نوآورانه است. بدون فرو رفتن صرف در کمیکِ آثار درجهٔ بی، جیمز و بازیگران پشتیبان به‌خوبی توانایی تطبیق با خصلت غیرقابل‌پیش‌بینیِ فیلم را دارند. خلاصه اینکه «غرور و تعصب و زامبی‌ها» دیدنی‌ای قابل‌قبول است که جرئت می‌کند رمانتیک طبقهٔ ویکتوریایی را با هراسِ مردگان متحرک درآمیزد، و در مرکزش تقلا و عزمِ کشفِ خودِ جوانان را می‌کوشد بازتاب دهد. شاید معرفی مخاطبان کمتر با سواد ادبی به حس‌ونسل آستینی از طریق خواهران مبارز بنیِت در هنگام هجوم زامبی‌ها، بتواند راه را برای نسخه‌های تازه‌تری از «غرور و تعصب» باز کند. --- بهتر از آنچه حقش بود، ولی هنوز خیلی خوب نیست. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. --- از نفرت تا رمانتیک و شکار زامبی! نمی‌دانستم رمانی پارودی از کلاسیک دویست‌سالهٔ جین آستین وجود دارد. فیلمی چندبازیگره است اما فقدان ستاره‌های بزرگ تا حدی ضعیفش کرده است. داستان آشناست و حضور زامبی‌ها به‌تنهایی کافی نبود. اگر بازیگرانِ نام‌آشناتر در فیلم بودند ممکن بود اوضاع به‌کلی فرق کند. با این حال به‌نظرم فیلم قابل‌قبول است؛ تولید و اجراها در کل خوب‌اند. نهایت فیلم طوری تمام می‌شود که انگار قرار است دنباله‌ای باشد، اما فعلاً به‌نظرم دنباله‌ای نخواهد آمد. داستان تا حدودی قابل‌پیش‌بینی بود—مثلاً شخصیت ویکام را حدس زده بودم. اما دربارهٔ زامبی‌ها کنجکاو بودم که چگونه در روایت به‌کار گرفته می‌شوند؛ باید بگویم عملکردشان خوب بود. آن‌ها نقش برجسته‌ای نداشتند اما به شکل موثری به ساختار داستان کمک کردند. بدل‌کاری‌ها خوب و نسبتاً محتاطانه اجرا شده بود؛ بدون خشونت و خون‌رِیزیِ افراطی که باعث شده فیلم درجهٔ PG-13 بگیرد. به‌نظرم منتقدان فیلم باز هم بیش از حد واکنش نشان دادند؛ مثل همیشه، مثل گلهٔ گوسفندان، یکی پی دیگری رفتار می‌کنند و حکم می‌دهند که فیلم بد است. اما به‌عنوان یک علاقه‌مند سینما، فکر نمی‌کنم از دیدن این فیلم بتوان ساده عبور کرد، مخصوصاً اگر طرفدار داستان اصلی باشید. در دنیای امروز منتقدان گاهی شبیه دلقک‌های سیرک‌اند. امیدوارم خودتان تصمیم درستی بگیرید—نه به‌خاطر من و نه منتقدان—اگر هنوز فیلم را ندیده‌اید. نمره: 6.5/10 --- یک بی‌حیایی کامل، برای همهٔ کسانی که در تولیدش دست داشته‌اند. آن‌ها جین آستین را کشتند! وقتی تصمیم گرفتم ببینم فیلم چقدر بد است، از پیش حدس می‌زدم که نتیجه نامطلوب خواهد بود. متأسفانه فیلم در سطح بسیار پایینی قرار دارد؛ ترکیبی آزاردهنده و بی‌رحمانه از «غرور و تعصب»، «هفت سامورایی» و «مردگان متحرک». سوپرایزی در کار نیست؛ فیلم دقیقاً همان چیزی است که می‌گوید. چه جین آستین درباره‌اش می‌گفت؟ فکر می‌کنم اگر او عقل داشت، با اشتیاق مغزهای بور استیرز و سِت گراهِیم اسمیت را می‌خورد—اگر اصلاً مغزی داشتند. پس از دیدن این فیلم ناچیز، شخصاً دربارهٔ سلامت فکری‌شان تردید دارم. فیلم ظاهراً می‌خواست نسخهٔ به‌روزشده یا متفاوتی از «غرور و تعصب» ارائه دهد… اما در واقع با تمام توان در صورتِ جین آستین تف انداخت. اگر من نویسندهٔ اثر بودم، این فیلم را توهینی می‌دانستم. بی‌معنی، احمقانه، ناهوش و دیوانه‌وار است. این از آن فیلم‌هاست که به‌سادگی هیچ‌چیز در آن کار نمی‌کند. هیچ مادهٔ نجات‌دهنده یا ویژگی جبران‌کننده‌ای در آن نیست. صحنه‌ها و لباس‌ها؟ فراموشش کنید… همه‌چیز نمایشی و مصنوعی به‌نظر می‌رسد. جلوه‌های ویژه و صحنه‌های اکشن شبیه یک بازی ویدیویی فاقد زندگی و روح‌اند، با نبردهایی دقیقاً طوری طراحی‌شده مثل بالهٔ تئاتر. بازیگران؟ همهٔ شخصیت‌ها زیر چرخ‌دندهٔ فیلمنامه‌ای له شده‌اند که باید در شومینه آتش می‌گرفت. اگر من بازیگر بودم، حاضر نمی‌شدم در این فیلم بازی کنم. دیگر حرفی برای گفتن ندارم؛ معذرت می‌خواهم، باید همین‌جا بسنده کنم—احساس نفرت و تهوع دارم.