فیلم My Left Foot 1989

حدی باریک بین تقلید و بازیگری هست، و بین بازیگری طبیعی و آنچه تا حد مرگ تمرین شده. فکر می‌کنم دنیل دی-لوئیس در اینجا آن بازی طبیعی را به‌خوبی ارائه می‌دهد، و هیو اوکانر هم در نقش نسخه جوان‌تر او همین‌طور عمل می‌کند. با گذشته‌ی پسری آشنا می‌شویم که با تحرک محدود و مشکلات یادگیری به دنیا آمده، اما ذهنی تیز دارد و چهره‌ای بسیار...

حدی باریک بین تقلید و بازیگری هست، و بین بازیگری طبیعی و آنچه تا حد مرگ تمرین شده. فکر می‌کنم دنیل دی-لوئیس در اینجا آن بازی طبیعی را به‌خوبی ارائه می‌دهد، و هیو اوکانر هم در نقش نسخه جوان‌تر او همین‌طور عمل می‌کند. با گذشته‌ی پسری آشنا می‌شویم که با تحرک محدود و مشکلات یادگیری به دنیا آمده، اما ذهنی تیز دارد و چهره‌ای بسیار بیان‌گر. خانواده‌اش، که معمولاً پرجمعیت است، زیر نظر پدرش (ری مک‌اِنِیلی) اداره می‌شود؛ او تصویرِ کمی متفاوتی از کلیشه پدری را نشان می‌دهد که از سرِ کار به خانه می‌آید، به میخانه می‌رود و با خانواده سخت‌گیر است. در نهایت او مردی دوست‌داشتنی است که عمیقاً نگران پسرش است، و مادر (برندا فریکِر) هم که باید به امور دیگر فرزندان، تأمین معاش و به‌تدریج فراهم کردن محرکی که پسرشان «کریستی» به وضوح نیاز دارد، برسد. فیلم تأثیرگذار است اما مبتذل یا احساساتیِ غلیظ نیست؛ جامعه‌ای ایرلندی را نشان می‌دهد که هم می‌تواند بسیار قضاوت‌گر باشد و هم بسیار مهربان. به خوبی دشواری‌هایی را که بسیاری از خانواده‌های طبقه کارگر حتی با اعضای سالم تجربه می‌کنند به تصویر می‌کشد؛ بعضی ارزش‌های سنتی «مسیحی» جامعه را به پرسش می‌کشد و داستان صمیمی و تأثیرگذاری از دستیابی به موفقیت در برابر دشواری‌هایی روایت می‌کند که حتی بقای یک جوان در آن‌ها قطعی نیست. این فیلم گریه‌آور صرف نیست؛ بلکه جشنِ مثبتی از زندگی است و دیدنش ارزش دارد — به‌ویژه روی پرده‌ی بزرگ، چرا که دقت در جزییاتِ تولید و اجراهای به‌طور یکسان تأثیرگذارِ مک‌اِنِیلی و فریکِر در کنار نقش اصلی واقعاً سزاوار توجه‌اند.