فیلم The Professor and the Madman 2019

به احتمال زیاد پس از تماشای این فیلم کمی بهتر متوجه می‌شوید که واژه‌نامه چگونه شکل گرفت و اندکی هم از مل گیبسون (یکی از تهیه‌کنندگان) دلخور می‌شوید که با وجود موضوع نسبتاً کم‌رمق، اصرار داشت این پروژه ساخته شود. فیلم خوشایند است، اما معلوم است انگلستان سالانه باید تعداد مشخصی درام تاریخی تولید کند و ۲۰۱۹ درست داشت به آن سهمیه می‌رسید — واقعاً...

به احتمال زیاد پس از تماشای این فیلم کمی بهتر متوجه می‌شوید که واژه‌نامه چگونه شکل گرفت و اندکی هم از مل گیبسون (یکی از تهیه‌کنندگان) دلخور می‌شوید که با وجود موضوع نسبتاً کم‌رمق، اصرار داشت این پروژه ساخته شود. فیلم خوشایند است، اما معلوم است انگلستان سالانه باید تعداد مشخصی درام تاریخی تولید کند و ۲۰۱۹ درست داشت به آن سهمیه می‌رسید — واقعاً باید از فیلمِ «واژه‌نامه» تشکر کرد. معمولاً اقتباس‌های سینمایی از کتاب باعث افزایش فروش آن کتاب می‌شوند، اما تصور نمی‌کنم کسی بعد از این فیلم برای خرید یک فرهنگ لغت هجوم ببرد. من واقعاً این فیلم را دوست داشتم. داستان در دل یک رویداد واقعی قرار دارد که به نظر من آن را کمی پیچیده و هیجان‌انگیز کرده است. مناسبِ جوانان و بزرگ‌ترها است؛ نوجوانان شاید چندان مجذوبش نشوند، اما آن‌ها معمولاً در پی سرگرمی و اکشن کامل‌اند و این فیلم چنین نیست. با این حال داستان خوبی دارد که بر پس‌زمینه‌ای جذاب از حقایق روایت می‌شود. مل گیبسون عالی است؛ منتظر چند پیچش غافلگیرکننده باشید. فیلم سرگرم‌کننده و گاه هیجان‌انگیز است. پاپکُرن‌تان را آماده کنید، راحت بنشینید و از فیلمی لذت ببرید که پر از فحش نیست. من واقعاً از آن لذت بردم و مثل همیشه مل گیبسون قابل‌اطمینان ظاهر شده است. این بهترین اجرای شان پن است که از زمان «میلک» تقریباً دوازده سال پیش دیده‌ام. بازی او در نقش ویلیام چِستر ماینور — که مبتلا به اسکیزوفرنی بود و نزدیک به چهل سال را در بیمارستان روانی برودمور گذراند و سپس یکی از مؤثرترین همکاران در تدوین واژه‌نامه آکسفورد شد — فوق‌العاده است. او ضعف‌های این زبان‌شناس پارانویید را با تمام کاستی‌هایش به تصویر می‌کشد و با مل گیبسون که نقش گردآورنده اثر، دکتر جیمز موری، را بازی می‌کند، تعامل بسیار خوبی دارد؛ گیبسون نیز نمایشی قوی و در پایان همدل و فهم‌پذیر ارائه می‌دهد. اساساً فیلم یک نمایش دو نفره است و ناتالی دورمر، ادی مارسِن و استیو کوگان گه‌گاهی به توضیح داستان کمک می‌کنند و بار عاطفی را سبک می‌سازند. در جاهایی کمی کش‌دار است؛ دو ساعت می‌توانست بهتر به این داستان جالب بپردازد که گاهی احساس اضافی بودن دارد. همان‌طور که انتظار می‌رود، از نظر بصری چشم‌نواز است و با دقت به جزئیات ساخته شده و کمی هم درباره نگرش‌های ویکتوریایی/ادواردی نسبت به بیماری‌های روانی روشن‌گری می‌کند.