فیلم Final Destination 2 2003

کمربندها را ببندید. کیمبرلی کورمن رؤیایی وحشتناک می‌بیند که یک تصادف زنجیره‌ای در بزرگراه جان او و دوستانش را می‌گیرد. او با بستن خروجی با ماشینش از ورود به بزرگراه جلوگیری می‌کند و وحشت‌زده می‌بیند که تصادف چگونه رخ می‌دهد؛ بدین‌ترتیب جان خودش و کسانی که پشت او در صف بودند نجات پیدا می‌کند. اما مرگ از این موضوع خوشش نیامده و حالا می‌خواهد جان همه‌ی...

کمربندها را ببندید. کیمبرلی کورمن رؤیایی وحشتناک می‌بیند که یک تصادف زنجیره‌ای در بزرگراه جان او و دوستانش را می‌گیرد. او با بستن خروجی با ماشینش از ورود به بزرگراه جلوگیری می‌کند و وحشت‌زده می‌بیند که تصادف چگونه رخ می‌دهد؛ بدین‌ترتیب جان خودش و کسانی که پشت او در صف بودند نجات پیدا می‌کند. اما مرگ از این موضوع خوشش نیامده و حالا می‌خواهد جان همه‌ی کسانی را بگیرد که قرار بود در آن تصادف بمی‌رفتند. برای اینکه یک دنباله واقعاً موفق شود باید ایده‌ای تازه ارائه کند؛ در غیر این صورت چه دلیلی برای ساخت دنباله وجود دارد؟ سازندگان «Final Destination 2» تصمیم گرفته‌اند از همان فرمول پایه‌ی فیلم اول که بسیار لذت‌بخش بود استفاده کنند و تنها مقدار بیشتری شوخ‌طبعی سیاه به طراحی خلاقانه و دیوانه‌وار صحنه‌های مرگ اضافه کنند. فیلم با یک تصادف زنجیره‌ای نسبتاً هولناک در بزرگراه شروع می‌شود و سپس ما را در مسیر مجموعه‌ای از مرگ‌ها با روش‌های گوناگون و دلخراش قرار می‌دهد. داستان همان هسته‌ی فیلم اول را حفظ کرده است؛ اگرچه نویسندگان بَرس و گرابر تلاش کرده‌اند با تلفیق این داستان در بافتِ فیلم اول پیچیدگی ایجاد کنند، اما در نهایت این یک اثر شیطنت‌آمیز و بی‌منطقِ سرگرم‌کننده است. آلی لارتر برای حضور دوباره بازمی‌گردد و همراه او جمعی از بازیگران کم‌نام‌ونشان می‌آیند که در انتظار مرگ هستند، که برای طرفداران ژانر کاملاً قابل قبول است. این فیلم یک تفریح واقعی است و تا وقتی زیاد وسواس نداشته باشید (واقعاً چرا باید داشته باشید؟) ممکن است حسابی از تماشای آن لذت ببرید. نمره: ۷/۱۰ نسخهٔ دنباله‌ای نسبتاً محکم؛ شاید یک درجه بهتر از فیلم اول فیلم اول «Final Destination» (۲۰۰۰) یکی از نمونه‌های نوآورانه در زیرژانر «فیلم‌های مرگ نوجوانان» بود، چون عامل قاتل خود مرگ یا هارِپِر بود که به صورت یک حضورِ معنوی نامرئی عمل می‌کرد. گروهی از افراد، عمدتاً جوانان، به‌خاطر پیش‌حسی یکی از آن‌ها از یک فاجعه نجات پیدا می‌کنند و بقیهٔ فیلم دربارهٔ این است که مرگ به‌صورت نظام‌مند آن‌هایی را که مرگ را فریب داده‌اند به‌طرز خلاقانه‌ای می‌کشد، معمولاً از طریق یک واکنش زنجیره‌ای نامحتمل. در فیلم اول فاجعهٔ آغازین یک سقوط هوایی بود؛ در این دنبالهٔ ۲۰۰۳ فاجعه یک تصادف هولناک در بزرگراه است؛ در سومین فیلم حادثهٔ مربوط به یک ترن هوایی است و الی آخر. هم‌اکنون پنج فیلم در این مجموعه وجود دارد و همه اساساً همان داستان را با شخصیت‌های متفاوت و برخی جزئیات تغییرشده بازگو می‌کنند؛ از نظر کیفیت فنی همه در سطح نسبتاً بالایی قرار دارند. اینکه کدام یک را بیشتر بپسندید بستگی دارد به اینکه بازیگران و صحنه‌های مرگ (و لوکیشن‌ها) را چقدر دوست داشته باشید، چون فارغ از این عوامل همهٔ فیلم‌ها تا حد زیادی شبیه هم‌اند، هرچند فیلم پنجم یک چرخش جالب به داستان اضافه می‌کند (قربانی مرگ می‌تواند جان‌به‌دررفته‌ای را به‌عنوان جایگزین پیدا کند). آلی لارتر به‌عنوان نقش مکمل بازمی‌گردد و A.J. Cook نقش «دختر نهایی» را برعهده دارد. کیگان کانر تریسی نقش قابل‌توجهی در بخش زنان دارد و سارا کارتر نقشی کوچکتر ایفا می‌کند. با اینکه ترکیب بازیگران زن کیفیت دارد، سازندگان می‌توانستند بیشتر روی آن‌ها کار کنند. در سوی دیگرِ طیف، مایکل لندس نقش یک افسر ایالتی را بازی می‌کند. جاناتان چری، ترنس «T.C.» کارسون و جیمز کرک نیز حضور دارند که اهمیت آن‌ها به‌ترتیب ذکر شده است. تونی تاد هم بار دوم از چهار حضور خود در سریال را ایفا می‌کند، در نقشی کهورزشگرِ جسدشناس است و به‌طرزی کنجکاوانه بیشتر از آنچه باید می‌داند. من شخصاً این فیلم را کمی بیشتر از فیلم اول دوست دارم، اما مثل فیلم اول نیمهٔ دوم فیلم به‌اندازهٔ نیمهٔ اول قوی نیست. آیا صحنهٔ پایانی قرار بوده وحشتناک باشد؟ چون برای من خنده‌دار بود. مدت: ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه. فیلمبرداری در منطقهٔ ونکوور، بریتیش کلمبیا از جمله کمپبل ریور انجام شده، هرچند وقایع فیلم در حوالی نیویورک سیتی رخ می‌دهد. نمره: B / B- این یکی کمترین علاقهٔ من را بین سری دارد. نقش اصلی برایم قانع‌کننده نبود. صحنه‌های مرگ جذاب بودند، اما در کل فیلم معمولی‌ای بود. «Final Destination 2» از همان فرمول فیلم اول پیروی می‌کند و فضای وهم‌آلود و سرنوشت اجتناب‌ناپذیر را در مرکز داستانش نگه می‌دارد. داستان با یک سکانس تصادف بزرگ و خوب اجراشده آغاز می‌شود که فضای لازم برای دور دیگری از بازیِ پیچیدهٔ تقدیر را فراهم می‌کند. هرچند ایده همچنان جذاب است، فیلمنامه عمیق‌تر وارد اسطورهٔ جهان نمی‌شود و فرصت گسترش آنچه فیلم اول را جذاب کرده بود از دست می‌رود. کارگردانی ریتمِ مناسبی دارد و تنش را با طنز تیره متعادل می‌کند، و فیلم‌برداری هم با قاب‌بندی و جلوه‌های مناسب، صحنه‌های قتل را خشن‌تر و تأثیرگذارتر نشان می‌دهد. بازی‌ها در حد قابل قبول هستند و برای فیلمی که بیشتر بر تعلیق و صحنه‌های خلاقانهٔ مرگ تکیه دارد تا عمق احساسی، کفایت می‌کنند. تدوین نسبتاً تیز است، هرچند چند اشتباه پیوستگی هست که بینندگان ریزبین ممکن است متوجه شوند. موسیقی متن مؤثر است و فضای وهم‌آلود را تقویت می‌کند و در جاهای لازم تنش می‌آفریند. اگرچه فیلم مجموعه را بازتعریف نمی‌کند، اما آنچه طرفداران انتظار دارند — صحنه‌های مرگ شوکه‌کننده و پیچیده و حس تقدیر اجتناب‌ناپذیر — را ارائه می‌دهد. ممکن است شاهکاری نباشد، اما برای طرفداران وحشت سواری سرگرم‌کننده و پرتعلیق است. تماشای «Final Destination 2» برایم بد نبود، اما بدون شک افت قابل‌توجهی نسبت به فیلم اول داشت که من آن را بسیار سرگرم‌کننده یافته بودم. فیلم قبلی سکانس افتتاحیهٔ مرتبط با هواپیما داشت که جذاب بود؛ اما این‌بار سکانس افتتاحیه آن‌چنان جالب یا غیرعادی از آب درنیامد. بازیگران هم مقداری افت کرده‌اند، هرچند نه به‌صورت فاجعه‌آمیز. A.J. Cook و دیگران در نقش‌های خود قابل قبول‌اند، اما فقدان یک بازیگر اصلی محکم به چشم می‌آید. شخصیت‌ها هم ضعیف‌ترند که طبیعتاً به عملکرد بازیگران کمکی نمی‌کند. جلوه‌ها و ایده‌های خلاقانهٔ مرگ همچنان نسبتاً خوب‌اند. فیلم با پیچش(‌ها) مقداری جذابیت ایجاد می‌کند، هرچند برای من خیلی در هم تنیده به‌نظر رسید. نکته‌ای که کمک نمی‌کند این است که راز اصلی قبلاً در فیلم اول فاش شده و بنابراین دیگر آن ضربهٔ غافلگیرانهٔ اولیه را ندارد. این موضوع برای دنباله‌های بعدی نگرانی ایجاد می‌کند، اما زمان نشان خواهد داد.