فیلم Fireworks 1997

«Hana‑bi» (با عنوان انگلیسی Fireworks) نوشته و کارگردانی Takeshi Kitano است و در آن کیتانو، کایوکو کیشیموتو، رِن اوسوگی و سوسومو تِراجیما بازی می‌کنند. موسیقی اثر از Joe Hisaishi و فیلم‌برداری از Hideo Yamamoto است. یوشیکاتا نیشی (کیتانو) کارآگاه پلیسی بی‌قید و بند است که پس از حادثه‌ای تأسف‌بار، به‌خاطر آسیب‌دیدگی شریکش هوریبِه (اوسوگی) که به صندلی چرخدار محکوم می‌شود، از نیرو کناره‌گیری می‌کند. بازنشستگی به...

«Hana‑bi» (با عنوان انگلیسی Fireworks) نوشته و کارگردانی Takeshi Kitano است و در آن کیتانو، کایوکو کیشیموتو، رِن اوسوگی و سوسومو تِراجیما بازی می‌کنند. موسیقی اثر از Joe Hisaishi و فیلم‌برداری از Hideo Yamamoto است. یوشیکاتا نیشی (کیتانو) کارآگاه پلیسی بی‌قید و بند است که پس از حادثه‌ای تأسف‌بار، به‌خاطر آسیب‌دیدگی شریکش هوریبِه (اوسوگی) که به صندلی چرخدار محکوم می‌شود، از نیرو کناره‌گیری می‌کند. بازنشستگی به او فرصت می‌دهد بیشتر از همسر بیمارش مییوکی ( کیشیموتو) مراقبت کند، اما آرامشی نصیبش نمی‌شود؛ زیرا برای تأمین هزینه‌های درمان همسرش از یاکوزا پول قرض گرفته و حالا طلبکاران برای بازپرداخت بی‌تاب شده‌اند. در یکی از صحنه‌های اولیهٔ فیلم، روی دیوار نوشته‌ای دیده می‌شود که «Drop Dead» است و موسیقی هیسایشی همراهی شیطنت‌آمیزی با آن دارد؛ این ترکیب هشداری نمادین و هولناک است که فضای کلی فیلم را تعیین می‌کند. فیلم با ریتمی عمدی و بسیار زیبا پیش می‌رود؛ رویکرد غیرخطی آغازین و جابه‌جایی‌های زمانی پراکنده، گردابی روان‌شناختی به تاریکی رو به رشد روایت می‌افزایند. با این حال، توصیف فیلم به‌عنوان اثری صرفاً تاریک، کم‌مایه کردن آن است؛ چون کیتانو (که خود در زندگی واقعی با روان زخمی کار می‌کند) چشمی تیز برای زیبایی شاعرانه و لطافت انسانی دارد که با انفجارهایی از خشونت و لحظات عاطفی خردکننده تلفیق می‌شود. این ترکیب به‌خوبی جواب می‌دهد و گهگاه طنزی ظریف هم از لابه‌لای قاب‌های بیرونی سر برمی‌آورد. شخصیت نیشی نیرویی طبیعی و متناقض است؛ مردی که پشت عینک آفتابی‌اش درد دارد و چهرهٔ بی‌تعبیرش با وجود سکوت حرف‌های زیادی می‌زند. وقتی منفجر می‌شود، تأثیرش دوچندان است—بخشی به‌خاطر کم‌گویی دیالوگ‌ها و بخش دیگر به‌خاطر تصاویر درهم‌تنیده‌ای که از امضای بصری کیتانو هستند و ضربه‌ای سهمگین به روایت می‌زنند. در حالی که به سوی پایان حرکت می‌کنیم، همان‌طور که انتظار می‌رود، فیلم زیبایی و غمی بی‌پایان را با هم می‌آورد. فیلم‌برداری بی‌تکلف، تدوینی تیز و چابک، آرنج‌بندی‌های موسیقایی مرثیه‌گون، عناصر هنری مثل بادبادک‌ها و اجرای پرشدت کیتانو—all این‌ها «Hana‑bi» را به نمونه‌ای برجسته از سینمای عالی بدل می‌کنند. در واقع، یک شاهکار است. *** در «Hana‑bi» نکات برجستهٔ زیادی هست، اما فیلم گاهی بیش از حد کشدار می‌شود. من تا حدود ۴۵–۵۵ دقیقهٔ اول با فیلم همراه بودم، اما بخش پایانی برایم کشدار شد؛ به جز چند لحظه، انگار همان نوع صحنه‌ها بارها تکرار می‌شدند. به‌طور کلی بازی‌ها خوب‌اند؛ کیتانو ستارهٔ مسلم اثر است و رِن اوسوگی هم نمایش تأثیرگذاری دارد. بازیگران مکمل نیز قابل‌قبول‌اند و همه چیز روی پرده هم از نظر بصری مرتب به نظر می‌رسد. در کل از فیلم خوشم آمد اما برای من به شدتٔ برخی دیگر نرسید؛ با این حال دیدنش ارزش دارد. *** نمی‌خواهید جای پلیس نیشی (تاکشی کیتانو) باشید: چند سال قبل فرزند کوچک او مرده، همسرش در بیمارستان بیماران لاعلاج است و شریکش در محل کار مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و فلج می‌شود. طبیعی است که زندگی‌اش از هم می‌پاشد و اولویت‌هایش دگرگون می‌شود. وقتی به همسرش گفته می‌شود می‌تواند به خانه بازگردد، او مصمم است این اتفاق بیافتد—اما پول از کجا تأمین شود؟ او نزد افراد نامطمئنی که در دوران کارش با آن‌ها برخورد داشته پول قرض می‌گیرد. حالا که هدف اصلی‌اش سپری کردن هرچه بیشتر زمان با همسر بیمار است، تصمیمات دیگرش هر چه بیشتر به رفتارهایی مشکوک و در نهایت خطرناک و خشونت‌آمیز منجر می‌شود، زیرا طلبکاران بازپرداخت را نقد یا به‌صورت دیگری مطالبه می‌کنند. این ترکیبِ رمانتیک و بی‌رحم اثری مؤثر می‌آفریند. فیلم آسیب‌پذیری حتی قوی‌ترین انسان‌ها را هنگام مواجهه با تراژدی و ناامیدی نشان می‌دهد—و وقتی آن فرد آدمی با تبحر در خشونت باشد، خطرات برای همه شدت می‌یابد. دیالوگ‌های زیادی در فیلم نیست؛ بیشتر شاهد واکنش‌ها و تلاش‌های نیشی برای حفظ ثبات و مقابله با بار فزایندهٔ گناهش هستیم که گاهی تماشایش بسیار جذاب است. فیلم گاهی کند پیش می‌رود و ممکن است تکراری شود، اما سبک متفاوتی از ملودرام تاریک را ارائه می‌دهد که جنبه‌ای انسانی را از کسی نشان می‌دهد که انگیزه‌اش نه قدرت است، نه پول و نه انتقام.