فیلم Return of the Seven 1966

«بعد از «هفتِ باشکوه»، حالا «هفتِ تنبلِ باشکوه»» با وجود هاله‌ای که پیرامونش شکل گرفته، «هفت سامورایی» کوروساوا در مقایسه با شکوهِ فیلم «هفتِ باشکوه» خیلی کم‌رمق به نظر می‌رسد. با این حال، پس از موفقیتِ به‌دست‌آمده، استودیوها تصمیم گرفتند فیلم‌ها و دنباله‌های بیشتری بسازند. من قصد دارم همه‌شان را ببینم، اما همین حالا می‌توانم بگویم این یکی حتی نصفِ فیلمِ اول هم نیست. بیایید با نکات...

«بعد از «هفتِ باشکوه»، حالا «هفتِ تنبلِ باشکوه»» با وجود هاله‌ای که پیرامونش شکل گرفته، «هفت سامورایی» کوروساوا در مقایسه با شکوهِ فیلم «هفتِ باشکوه» خیلی کم‌رمق به نظر می‌رسد. با این حال، پس از موفقیتِ به‌دست‌آمده، استودیوها تصمیم گرفتند فیلم‌ها و دنباله‌های بیشتری بسازند. من قصد دارم همه‌شان را ببینم، اما همین حالا می‌توانم بگویم این یکی حتی نصفِ فیلمِ اول هم نیست. بیایید با نکات مثبت شروع کنیم تا انگیزه‌مان برای نوشتن از دست نرود: یول برینر بازیگر بسیار قابلی است؛ به‌خوبی با متنی که به او داده شده کنار آمده و برای این فیلم مناسب است. اتفاقاً او تنها بازیگری از فیلم اول بود که بار دیگر همان شخصیت را بازی کرد — حتی شرط گذاشت که استیو مک‌کوئین اخراج شود، با کسی که در پشت‌صحنه‌ی تولیدِ اول اختلافات دشواری با او داشت. هنوز هم صحنه‌های اکشن و تیراندازیِ خوبی وجود دارد. بازیِ کلود آکینز، رابرت فولر و وارن اوتس نیز چندان عقب نیست و بازیگران تلاشِ قابل‌ملاحظه‌ای کرده‌اند. اما بقیه چیزها ناامیدکننده‌اند، از فیلمنامه شروع می‌شود: دقیقاً همان فیلمنامه‌ای است که در فیلم اول استفاده شد؛ همان داستان و همان ساختار. روستایی که هفت نفر برای کمک به آن می‌روند همان روستایی است که قبلاً نجات داده بودند، بنابراین به نظر می‌رسد دکورها و لباس‌ها دوباره استفاده شده‌اند. موسیقی متن هم دقیقاً همانِ فیلم اول است. به عبارت دیگر، این فیلم، فیلمِ اول را کپی کرده اما با بازیگرانی کم‌اهمیت‌تر و کمتر برجسته. حقیقتاً تأسف‌آور است؛ اگر استودیوها این‌قدر تنبل بوده‌اند که برای ساخت یک فیلم قابل‌قبول سرمایه‌گذاری نکنند، بهتر بود اصلاً کاری نمی‌کردند.