انیمیشن Mufasa: The Lion King 2024

پوستر ضعیف را کنار بگذارید، «موفاسا: شیرشاه» یک موفقیت است. نمی‌توانم از کنار آن پوستر مبتدی بگذرم؛ واقعاً شبیه چیزی است که دقیقه‌های آخر قبل از تحویل بسازید. خوشبختانه خود فیلم بسیار خوب است و من از آن حسابی لذت بردم. انیمیشن در سطح بالایی است و شیرها بسیار باشکوه به‌نظر می‌رسند. باید بگویم شیرهای سفید کمی نامطمئن به‌نظر می‌آیند، اما این اصلاً مشکل بزرگی نیست....

پوستر ضعیف را کنار بگذارید، «موفاسا: شیرشاه» یک موفقیت است. نمی‌توانم از کنار آن پوستر مبتدی بگذرم؛ واقعاً شبیه چیزی است که دقیقه‌های آخر قبل از تحویل بسازید. خوشبختانه خود فیلم بسیار خوب است و من از آن حسابی لذت بردم. انیمیشن در سطح بالایی است و شیرها بسیار باشکوه به‌نظر می‌رسند. باید بگویم شیرهای سفید کمی نامطمئن به‌نظر می‌آیند، اما این اصلاً مشکل بزرگی نیست. بازیگران صداپیشه همگی عملکرد قابل قبولی دارند؛ آرون پیر، کلوین هریسون جونیور (الان متوجه شدم شخصیتش تاکر نام نداشت — کمی خجالت‌آور برایم بود)، جان کانی و دیگران شایسته تحسین‌اند. برای من مَدس میکلسن و لِنی جیمز درخشان‌تر بودند — دو بازیگری که واقعاً از دیدن (یا در این‌جا شنیدن) آن‌ها لذت می‌برم. از نظر موسیقی، قوی‌ترین بخش نیست — راستش هیچ‌کدام از آهنگ‌ها در ذهنم نمانده؛ ولی این هم بد نیست، چون به این معناست که شماره‌های موسیقایی آزاردهنده نبودند که خودش یک امتیاز است. در نقطه‌ای دیگر، تیمون و پومبا خنده‌دار و مؤثر نیستند و حضورشان در این پیش‌درآمد/دنباله کمی تحمیلی به‌نظر می‌رسد. این فیلم البته هنوز بسیار عقب‌تر از انیمیشن کلاسیک و محبوب اصلی قرار دارد، اما من آن را بالاتر از بازسازی ۲۰۱۹ می‌دانم. در پایان هم اشارهٔ زیبا به تقدیم فیلم به جیمز ارل جونز در آغاز فیلم جالب توجه بود — انتظارش را در انتها داشتم. آن‌ها مدت‌ها برای باران دعا کرده‌اند اما وقتی بالاخره باران می‌بارد و موفاسای جوان را از دستان مهربان والدینش می‌زداید و به دل بیابان می‌برد، آماده نیستند. خوشبختانه او توسط توله‌ای دوست‌داشتنی به نام تاکا نجات می‌یابد و مادر تاکا، اشِه، پدر مردد اوباسی را قانع می‌کند تا او را قبول کند. آن دو در بزرگسالی جدانشدنی می‌شوند، اما هجوم گله‌ای از شیرهای سفید خشمگین به رهبری کیروس به‌زودی زندگی آرامشان را تهدید می‌کند و آن‌ها را وادار به فرار در جست‌وجوی سرزمینی اسرارآمیز می‌سازد. در مسیر با شیر زیرک سارابی و سیستم هشدار هوایی او، زازو، روبه‌رو می‌شوند و با متحد شدن، عبور از کوه‌های برفی کار آسانی نیست. تمام داستان توسط حکیم رافیکی برای تولهٔ جوان کیارا بازگو می‌شود و زوج کم‌استفاده و زمخت پومبا و تیمون هم ما را با پایان آشنا می‌سازند — طوری که از ابتدا می‌دانیم چه خواهد شد. قرار نیست تعلیق یا خطر واقعاً نقطهٔ محوری اینجا باشد؛ این نوع فیلم‌های دیزنی این‌گونه‌اند. در واقع، این فیلم تا حد زیادی تقلیدی بی‌شرمانه از نسخهٔ اول است که آن فیلم بسیار برتر بود؛ هرچند از نظر بصری با ترکیب جلوه‌های لایو-اکشن چشم‌نواز است، اما داستانش سطحی و نازک است. هدفش نشان‌دادن منشأ «شیرشاه» (۱۹۹۴) است، اما در عمل بیشتر یادآورِ خوبی آن فیلم اصلی و متوسط بودن این نسخه است. مرتباً از «دایرهٔ زندگی» سخن می‌گویند، اما جز چند لحظهٔ ارکسترال که به آهنگ‌های گذشته اشاره می‌کند، در نهایت با تعدادی ترانهٔ بی‌روح از لین-مانوئل میراندا مواجه‌ایم که بهترین توصیفش شاید «بای بای» باشد — کلیشه‌ای و ساده. قطعاً از نظر بصری چشم‌نواز است، اما مشخص نیست برای چه مخاطبی ساخته شده؛ بچه‌هایی که کنار من در سینما بودند، پس از پایان تأثیر بصری، خیلی زود از داستان نه‌چندان پرداخته خسته شدند. همه چیز قابل تماشا است و نشان‌دهندهٔ مهارت بخش CGI است که شایسته پردهٔ سینماست، اما به‌سرعت فراموش‌شدنی و بی‌هیجان است و تنها به سوی پایانی پرشور اما بدون ویژگی خاص پیش می‌رود. فیلم بسیار خوب است. داستان شگفت‌انگیز است و CGI تا به حال این‌قدر خوب نبوده — تصاویر واقعاً چشم‌نوازند. راستش من هیچ نقصی در این فیلم ندیدم؛ برای من تقریباً بی‌نقص بود.