فیلم Pompeii 2014

به‌عنوان تلاشی از سوی هالیوود برای ساخت درامی تاریخی و غیرآمریکایی، این فیلم سرگرم‌کننده‌ای قابل قبول است. متأسفانه، مثل خیلی از آثار مشابه این روزها، ناپخته، کم‌عمق و تاحدی کلیشه‌ای هم هست. بازیگران نسبتاً خوبی دارد و باید گفت اجراهایشان عموماً خوب است—دست‌کم تا جایی که فیلمنامه اجازه می‌دهد. داستان سرراست است: برده‌ای جوان مجبور می‌شود گلادیاتور شود و در آن موفق است. زنی زیبا وارد...

به‌عنوان تلاشی از سوی هالیوود برای ساخت درامی تاریخی و غیرآمریکایی، این فیلم سرگرم‌کننده‌ای قابل قبول است. متأسفانه، مثل خیلی از آثار مشابه این روزها، ناپخته، کم‌عمق و تاحدی کلیشه‌ای هم هست. بازیگران نسبتاً خوبی دارد و باید گفت اجراهایشان عموماً خوب است—دست‌کم تا جایی که فیلمنامه اجازه می‌دهد. داستان سرراست است: برده‌ای جوان مجبور می‌شود گلادیاتور شود و در آن موفق است. زنی زیبا وارد می‌شود و ماجرای عشق شکل می‌گیرد. ضدقهرمان وارد می‌شود و طبق انتظار اوضاع را به هم می‌زند. قصه ساده‌ای است که فضای مانور زیادی فراهم می‌کند و قرارگرفتن در پس‌زمینهٔ آتشفشان در حال انفجار، به آن هیجان می‌بخشد. با این حال، فیلم می‌توانست خیلی بیشتر از این‌ها از داستان استخراج کند. هرچند جلوه‌های ویژه از آثار کلاسیک مثل بن‌هور یا آثار سیسیل بی. دمیل پیشرفته‌ترند، اما به‌نوعی نتوانسته‌اند همان حس عظمت و شگفتی را ایجاد کنند. اگر آتشفشان را از فیلم حذف کنید، بسیاری از صحنه‌ها نسبتاً معمولی به نظر می‌رسند. شخصیت اتیکوس را دوست داشتم و بخش‌های گلادیاتورها بد هم نیستند. بعضی از جلوه‌های آتشفشانی هم نسبتاً تأثیرگذارند. اما چرا تهیه‌کنندگان و کارگردان‌های هالیوود گاهی چنین کم‌اطلاع از موضوعاتی هستند که دستمایهٔ فیلمشان قرار می‌دهند؟ یک آتشفشان در حال انفجار به‌تنهایی باید کافی باشد، پس چرا ناگهان سونامی‌ای اضافه می‌کنند که از سمت دریا به سوی آتشفشان می‌آید؟ واقعاً انتخابی ناآگاهانه و مضحک است. انتظار دقت تاریخی کامل از چنین فیلمی ندارم، اما لازم نیست شعور مخاطب را این‌قدر دست‌کم بگیرند. صحنه‌هایی که کشتی‌ها در خیابان‌های پمپئی شناور می‌شدند هم از بدترین جلوه‌های ویژهٔ فیلم بودند، فارغ از عبث‌بودن کل قضیهٔ سونامی. پایان فیلم؟ هر کسی چند نقد من را خوانده باشد می‌داند که من طرفدار پایان‌های خوش هستم، بنابراین احتمالاً از این پایان رضایت چندانی ندارم. با این حال می‌توان پذیرفت که پایان تا حدی واقع‌گرایانه بود، چون وقتی فوران آغاز می‌شود، در آن زمان عملاً راه فراری از آتشفشان وجود نداشت.