فیلم Reagan 2024

اخیراً فیلم «ریگان» را دیدم؛ یک بیوگرافی جذاب که زندگی رئیس‌جمهور پیشین، رونالد ریگان، را روایت می‌کند. دنیس کوئید نقش این رئیس‌جمهور نمادین را بازی می‌کند و فیلم در قالبِ یک داستان دو ساعته عشق به مردم آمریکا ارائه شده است. فیلم زندگی ریگان را از دوران کودکی‌اش به‌خوبی پی می‌گیرد؛ با فلاش‌بک‌هایی تأثیرگذار که زورگویی‌هایی را که او تحمل کرده و عزم مادرش برای ایستادن...

اخیراً فیلم «ریگان» را دیدم؛ یک بیوگرافی جذاب که زندگی رئیس‌جمهور پیشین، رونالد ریگان، را روایت می‌کند. دنیس کوئید نقش این رئیس‌جمهور نمادین را بازی می‌کند و فیلم در قالبِ یک داستان دو ساعته عشق به مردم آمریکا ارائه شده است. فیلم زندگی ریگان را از دوران کودکی‌اش به‌خوبی پی می‌گیرد؛ با فلاش‌بک‌هایی تأثیرگذار که زورگویی‌هایی را که او تحمل کرده و عزم مادرش برای ایستادن در برابر مشکلات را نشان می‌دهد. از روزهایی که بازیگر سینما بود تا تجربه ازدواج ناموفق و از دست دادن فرزند در هنگام تولد، روایت با تأکید بر ایمان ریگان به عیسی مسیح همراه است. داستان مسیر ریگان را از استانداری به سناتوری و نهایتاً ریاست‌جمهوری دنبال می‌کند. در طول دوران سیاسی‌اش، ایمان او پایدار می‌ماند و حتی در مواجهه با چالش‌هایی مثل درگذشت مادرش یا آشنایی با نانسی، تزلزل پیدا نمی‌کند. نقش نانسی ریگان تصویری زیبا از زنی دلسوز و وفادار ارائه می‌دهد که پشت همسرش می‌ایستد و با همدلی با دیگران رفتار می‌کند؛ تمرکز فیلم اما بیشتر بر زندگی ریگان است و جزئیات گسترده دورهٔ فعالیت نانسی در کاخ سفید را دنبال نمی‌کند. با وجود نقدهای تند برخی منتقدان، فیلمنامه قوی و ریتم جذاب فیلم تماشاگر را درگیر می‌کند. فیلم مبارزات ریگان در دوران ریاست‌جمهوری، از جمله خطر استیضاح، را به‌درستی نشان می‌دهد و در عین حال دستاوردهای مهمی مانند فروپاشی دیوار برلین و همکاری با رهبران جهانی مانند مارگaret تاتچر را نیز برجسته می‌سازد. ممکن است برخی از بازی دنیس کوئید در نقش ریگان انتقاد داشته باشند و احساس کنند که او به‌طور کامل هویت ریگان را منتقل نمی‌کند، اما نگارش قوی فیلم بسیاری از کاستی‌های انتخاب بازیگر را جبران می‌کند. بازیگر نقش نانسی نمایش قابل‌توجهی ارائه می‌دهد و به صحنه‌های مربوط به ریگان عمق می‌بخشد. فیلم با طرز خوش‌سلیقه‌ای شخصیت‌های سیاسی برجستهٔ دیگر مثل جرالد فورد، جیمی کارتر، جان اف. کندی، لیندون جانسون، ریچارد نیکسون و جورج ه.و. بوش را نیز مطرح می‌کند بی‌آنکه روایت ریگان را تحت‌الشعاع قرار دهد. در مجموع، فیلم اهمیت تاریخی ریگان را بدون پرداختن به حواشی و جنجال‌های غیرضروری نشان می‌دهد. علاوه بر این، فیلم به جنبهٔ دردناک ابتلای رونالد ریگان به بیماری آلزایمر می‌پردازد و چالش‌هایی را که این بیماری برای فرد و خانواده‌اش ایجاد می‌کند روشن می‌سازد. بار عاطفی این بیماری بر ریگان و نزدیکانش نمایش داده می‌شود و لایه‌ای انسانی و تأثیرگذار به زندگی قابل‌توجه او می‌افزاید. در کل، «ریگان» تصویری نفس‌گیر از یک شخصیت تاریخی ارائه می‌کند و مخاطب را با سفر ریگان مرتبط می‌سازد، بدون اینکه مخاطب را در پیچیدگی‌های سیاسی غرق کند. فیلم یادبودی اثرگذار از میراث رونالد ریگان است. --- «ریگان» یک بیوپیک است که تلاش می‌کند زندگی و میراث رونالد ریگان را روایت کند و دنیس کوئید نقش اصلی را ایفا می‌کند. تجربهٔ من از تماشای فیلم ترکیبی از نوستالژی و نقد بود؛ فیلم از سال‌های اولیهٔ زندگی ریگان تا دوران ریاست‌جمهوری‌اش را پوشش می‌دهد و همه‌چیز با روایتِ جان وویت نقل می‌شود. اجرای کوئید قابل‌ستایش است؛ او جذابیت و حالت‌های ریگان را تا حد زیادی بازسازی می‌کند. فیلم به لحظات کلیدی مثل تلاش برای ترور و رابطهٔ او با نانسی می‌پردازد که به فیلم عمق عاطفی می‌بخشد. با این حال، ریتم فیلم کند است و مدت ۱۳۵ دقیقه گاهی طولانی و کشدار به‌نظر می‌رسد. از منظر محتوایی، فیلم به‌خاطر تصویر اغراق‌آمیز و تا حدی ستایشگرانه از ریگان مورد انتقاد قرار گرفته و به‌شکل قابل‌توجهی مسائلی مانند رسوایی ایران-کنترا را دست‌کم گرفته است. در حالی که عناصر نوستالژیک و مناظر کالیفرنیا را دوست داشتم، احساس می‌کنم فیلم دیدگاهی متوازن نسبت به ریاست‌جمهوری ریگان ارائه نمی‌دهد. در مجموع، «ریگان» نگاه جذابی به یک شخصیت پیچیده ارائه می‌کند اما در ارائهٔ روایتی کامل ناکام می‌ماند. برای کسانی که با فضای آن دوران آشنایند، سفری احساساتی فراهم می‌کند، اما برای دیگران ممکن است کمبود عمق و دقت قابل‌لمسی باشد. --- امتیاز ۱۷٪ از منتقدان و ۹۸٪ تماشاگران... صبر کنید، بهتر است بگویم ۱۷٪ امتیاز از منظر «سیاست چپ‌گرا» و ۹۸٪ امتیاز تماشاگران—و به‌خاطر داشته باشید که اگر تماشاگر نظر سیاسیِ چپ را نداشته باشد، ممکن است «بمباران نقد» اتفاق بیفتد. چون، می‌دانید، همه‌چیز باید سیاسی باشد. فیلم سزاوار آن ۱۷٪ از منتقدان نیست؛ بسیار بهتر از این است. دنیس کوئید از بازی در این نقش لذت می‌برد و این در اجرا پیداست؛ او کارش را خیلی خوب انجام می‌دهد، حتی لبخندی را که همسرم به خاطر آن ریگان را دوست داشت با یک لبخند بستهٔ معروف ریگان عوض می‌کند. جان وویت هم عملکرد نسبتاً خوبی دارد، اما احساس می‌کنید بیشتر روی لهجه کار کرده تا نقش، و دیدن ریگان با راوی روسی یا جان وویت با لهجهٔ روسی جالب است. مشکل از همان روایت شروع می‌شود، که بعداً به آن بازمی‌گردم. خوشحال‌کننده است که پنلوپه ان میلر در نقش مهمی دوباره ظاهر شده؛ همیشه فکر می‌کردم بسیار دست‌کم گرفته شده و سزاوار توجه بیشتری است. داستان خوب روایت شده، بازی‌ها قوی‌اند و از CGI برای جوان‌سازی بازیگران آزاردهنده نیست—نه مانند دیدن رابرت دنیرو جوان با راه‌رفتن پیران. اما از سوی دیگر، ۹۸٪ تماشاگران هم شاید بیش از حد باشد. اگر طرفدار ریگان باشید شاید بله، اما اگر طرفدار سینما باشید امتیاز مناسب‌تر حدود ۷۵٪ است. به همهٔ جنبه‌های مثبت نگاه کنید و سپس به نکات منفی؛ واقعاً نکات منفی زیادی نیست، اما همین بی‌تعادلی مشکل‌ساز است. به همین دلیل است که اغلب از بیوپیک‌ها خوشتان نمی‌آید: یا به‌عنوان تکه‌های انتقادی و نمایشی هستند که به شعور مخاطب توهین می‌کنند، یا فقط گلچینی از موفقیت‌ها را نشان می‌دهند. همین باعث می‌شود که از ۹۸٪ کاسته شود و امتیاز منطقی‌تری در حدود ۷۵٪ داده شود. منتقدان فیلم را به‌خاطر گرایش سیاسی‌اش نکوهش کردند که تا حدی درست است، اما حتی با وجود اجرای خوب، فقدان تعادل بین جنبه‌های مثبت و منفی قهرمان داستان باعث می‌شود فیلم بیشتر به اثری نوستالژیک بدل شود در حالی که روزهای خوب گذشته همیشه آن‌قدرها خوب نبوده‌اند. فیلم خوب و سرگرم‌کننده‌ای است، اما برای تبدیل شدن به یک درام جدی و متوازن کم می‌آورد. فیلم‌هایی مثل J. Edgar یا Nixon تعادل بهتری بین جنبه‌های مختلف شخصیت‌ها ایجاد کردند و از این بابت موفق‌تر بودند؛ W هم تا حدی همین‌طور. «ریگان» به آن نقطه نرسیده است. در نهایت، فیلم سرگرم‌کننده است اما از نظر عمق شخصیت‌پردازی ناکافی به‌نظر می‌رسد—و در نظر من روایت و شیوهٔ به‌کارگیری آن در بیوپیک باعث شده فیلم به سمت نوستالژی متمایل شود و ریگان را از شخصیت واقعی‌اش تهی کند.