فیلم Lansky 2021

یک میلیون بار قبلاً بهتر انجام شده. خیلی تأسف‌آور است که دو تن از بزرگ‌های سینما، هاروی کیتل و سم ورثینگتن، در این آشغال هدر داده شوند. تهیه‌کنندگان هم می‌توانند شعار «بر اساس وقایع واقعی» را دور بیندازند — کسی فرقی نمی‌گذارد که چه چیزی ساخته شده و چه چیزی واقعی است؛ فیلم قرار است سرگرم‌کننده باشد. این فیلم یک مراسم خسته‌کننده و ناامیدکننده بود. یکی...

یک میلیون بار قبلاً بهتر انجام شده. خیلی تأسف‌آور است که دو تن از بزرگ‌های سینما، هاروی کیتل و سم ورثینگتن، در این آشغال هدر داده شوند. تهیه‌کنندگان هم می‌توانند شعار «بر اساس وقایع واقعی» را دور بیندازند — کسی فرقی نمی‌گذارد که چه چیزی ساخته شده و چه چیزی واقعی است؛ فیلم قرار است سرگرم‌کننده باشد. این فیلم یک مراسم خسته‌کننده و ناامیدکننده بود. یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که در مدتی طولانی دیدم. سفری احساسی که بر انتظارِ ذهنی ما از لنسکی بازی می‌کند و لایه‌های جدیدی به شخصیت او می‌افزاید. هاروی کیتل — احتمالاً به همان پیرسالی که احتمالاً همیشه او را می‌بینیم رسیده، ولی همچنان استادی بی‌همتا در حرفه‌اش است — در نقش مایر لنسکی بازی می‌کند. از نظر اکشن تقریباً به هیجانِ سرزدن به یک لیوان آب ولرم است، اما روایت صریح و مستقیمِ داستان، با حضور لنسکی که انگار دارد داستان را برای «خودش» تعریف می‌کند، این فیلم را برای دوست‌داران جرایم سازمان‌یافته و همچنین طرفداران هاروی کیتل (که من یکی از آن‌ها هستم) ارزشمند ساخته است. مونوگفتِ کیتل در فیلم «گرند بوداپست هتل» دربارهٔ «دو پودل و یک زن بلوند که پارکی را قدم می‌زنند» و انفجار ناگهانی او به‌عنوان مغز متفکرِ نابغه و زندانیِ ایستگاه ۱۹ از جمله غافلگیری‌های خنده‌دار آن فیلم بسیار بامزه است. این فیلم قطعاً رقیبی برای «گرند بوداپست» نیست، چون خیلی از آثار چنین جایگاهی ندارند، اما دیدن کیتل که در اواخر دوران کاری‌اش نقش یکی از بزرگ‌ترین (و سخت‌برای‌تعقیب) مافیاهای قمار قرن بیستم را با جدیت بازی می‌کند، لذتی خاص دارد. پرتره‌پردازیِ صمیمانه و خوب. این را دوست داشتم؛ مطمئنم هر کسی که به تاریخ مرتبط با جرایم سازمان‌یافته در آمریکا علاقه‌مند است نیز همین حس را خواهد داشت.