فیلم Route Irish 2010

یک مرد، فرگوس (مارک وومک)، به خانه بازگشته تا دوستش را به خاک بسپارد. زمانی آن‌ها رویای رفتن به خارج و دیدن جهان را داشتند؛ این رؤیا را به‌عنوان سربازان تحقق بخشیدند، اما تنها یکی‌شان بازگشت. او در جادهٔ Route Irish هنگام برداشتن یک خبرنگار از فرودگاه کشته شد. راستی، Route Irish نام رمزی برای جاده‌ای است که از فرودگاه بغداد به منطقهٔ سبز می‌رود...

یک مرد، فرگوس (مارک وومک)، به خانه بازگشته تا دوستش را به خاک بسپارد. زمانی آن‌ها رویای رفتن به خارج و دیدن جهان را داشتند؛ این رؤیا را به‌عنوان سربازان تحقق بخشیدند، اما تنها یکی‌شان بازگشت. او در جادهٔ Route Irish هنگام برداشتن یک خبرنگار از فرودگاه کشته شد. راستی، Route Irish نام رمزی برای جاده‌ای است که از فرودگاه بغداد به منطقهٔ سبز می‌رود — خطرناک‌ترین جادهٔ جهان. فرگوس خود را مسئول مرگ دوستش می‌داند و حالا دارد ماجرا را تحقیق می‌کند. او گوشی دوستش را دزدیده و در آن تصاویری و فیلم‌هایی پیدا کرده که ممکن است افرادی را که برایشان کار می‌کرده به‌عنوان مقصر معرفی کند. هرچه بیشتر در شرایط منتهی به مرگ دوستش فرو می‌رود، خاطرات و تجربه‌های شخصی‌اش در خارج را نیز دوباره زندگی می‌کند. کن لوچ استاد ساخت چنین فیلم‌هایی است؛ آثاری که فقط قصه بازگو نمی‌کنند، بلکه نحوهٔ کار جهان را برای‌مان توضیح می‌دهند. شاید فیلم رسماً «برپایهٔ واقعیت» معرفی نشده باشد، اما می‌توانست بر پایهٔ واقعیت باشد؛ این‌ها همان داستان‌هایی‌اند که هر روز در اخبار می‌بینیم. من اخیراً فیلمی بسیار مشابه به نام «درهٔ الاه» با بازی تامی لی جونز دیدم. این دو فیلم از جهاتی هم‌خانواده‌اند: هر دو دربارهٔ مردانی‌اند که به دنبال پاسخ‌اند و هر دو به حضور نظامی‌ها در عراق مرتبط‌اند. البته تفاوت‌های مهمی هم وجود دارد، اما شباهت‌ها کافی است که آن‌ها را کنار هم قرار دهد — اگر یکی را دوست داشته باشید احتمالاً دیگری هم برای‌تان جذاب خواهد بود. کلام آخر: صرف‌نظر از نظر شخصی‌تان دربارهٔ عراق، این فیلم را ببینید. این فیلم دربارهٔ انسان‌هایی است که تلاش می‌کنند کار درست را انجام دهند و دربارهٔ کشف حقایقی که عده‌ای ترجیح می‌دهند پنهان بماند. حقیقت همیشه خوشایند نیست، اما حقیقت است.