فیلم The Raid: Redemption 2011

آه، چه خوب — فیلم‌نامه، دیالوگ‌ها و بازی بازیگران آشکارا ضعیف‌اند. با این حال، اگر دنبال یک فیلم اکشن پر از صحنه‌های «رقص‌مانند» مبارزه هستید، این فیلم مختص شماست. با وجود اینکه از آثار ابتدایی است، می‌توان گفت The Raid یکی از انقلابی‌ترین فیلم‌های اکشنِ دهه‌ی گذشته است. ایکو اوایس در اجرای این نوع بدل‌کاری‌ها استعدادی روشن دارد، و به جز کمی استفاده‌ی بیش از حد...

آه، چه خوب — فیلم‌نامه، دیالوگ‌ها و بازی بازیگران آشکارا ضعیف‌اند. با این حال، اگر دنبال یک فیلم اکشن پر از صحنه‌های «رقص‌مانند» مبارزه هستید، این فیلم مختص شماست. با وجود اینکه از آثار ابتدایی است، می‌توان گفت The Raid یکی از انقلابی‌ترین فیلم‌های اکشنِ دهه‌ی گذشته است. ایکو اوایس در اجرای این نوع بدل‌کاری‌ها استعدادی روشن دارد، و به جز کمی استفاده‌ی بیش از حد از دوربین لرزان در ابتدا، فرصت خوبی برای دیدن او (و دیگر بازیگران) در حال نمایش مهارت‌هایشان فراهم شده — درسی که بسیاری از فیلم‌های اکشن هالیوود امروز ظاهراً باید دوباره بیاموزند. امتیاز نهایی: ★★★★ — جذابیتی بسیار قوی؛ از آثار مورد علاقه‌ی نگارنده. در مرکز جاکارتا، یک باند خلافکار عملاً مالک یک مجتمع مسکونی شده و با مصونیت در آنجا فعالیت می‌کند. تاما (با بازی ری ساحتاپی) رئیس باند است و وقتی پلیس وارد عمل می‌شود، یک تیم سنگین‌سلاح برای سرکوب فرستاده می‌شود. خیلی زود معلوم می‌شود مأموران هم از نظر عدد و هم از نظر تسلیحاتی در اقلیت‌اند و فرمانده‌شان این عملیات خطرناک را بدون اطلاع مافوق انجام داده است؛ بنابراین کمکی نخواهد رسید. ساختمان پر از دوربین مداربسته است و حرکات پلیس به‌سادگی رصد می‌شود؛ در نتیجه گروهبان واهی‌یو (پی‌یر گرونو) تنها با چند نفر باقی می‌ماند و آن‌ها تلاش می‌کنند تا به طبقه هفتم صعود کنند. خوشبختانه یکی از آن‌ها راما (ایکو اوایس) است که در هنرهای رزمی مهارت دارد و با کمک منبعی غیرمنتظره، خطوط درگیری شکل می‌گیرد. فضای تیره و نمور ساختمان بستر مناسبی برای خشونت صریح فیلم فراهم می‌کند و هرچند در ادامه به‌خصوص در بخش‌های پایانی تکرار می‌شود و گاهی حس می‌شود هرگز تمام نمی‌شود، اما آمادگی بدنی و آکروباتیک بازیگران تحسین‌برانگیز است. فیلم وسیله‌ای است برای نمایش چابکی کاریزماتیک اوایس در برابر مسلسل‌ها، کلت‌ها، قمه‌ها و حتی یخچال‌ها و سرشار از صحنه‌های فشرده است. داستان تا حدی قابل پیش‌بینی است و گاهی شخصیت‌ها از جراحات غیرممکن جان سالم به در می‌برند تا به مبارزه ادامه دهند — اما این فیلم قرار نیست واقع‌گرایانه باشد؛ بیشتر نمایش توانمندی ورزشکاران است با ذهنیتی نزدیک به بازی‌های ویدیویی که کمتر مکث می‌کند.