فیلم Lock Up 1989

من و هم‌اتاقی‌ام چند وقت پیش هوس دیدن فیلم‌های استالونه کرده بودیم، اما تا حالا فرصتِ تماشای Lock Up پیش نیومده بود چون دنبال اکشنِ خالص (یعنی اغراق‌شده) بودیم و این فیلم بیشتر شبیه یک درام حسرت‌ زده به نظر می‌رسید. بالاخره وقتی Lock Up رو دیدم... راستش اصلاً انتظار نداشتم این‌قدر خوشم بیاد. تا حدی کلیشه‌ای و «شلّی» بود، همون‌طور که نگرانش بودم، ولی...

من و هم‌اتاقی‌ام چند وقت پیش هوس دیدن فیلم‌های استالونه کرده بودیم، اما تا حالا فرصتِ تماشای Lock Up پیش نیومده بود چون دنبال اکشنِ خالص (یعنی اغراق‌شده) بودیم و این فیلم بیشتر شبیه یک درام حسرت‌ زده به نظر می‌رسید. بالاخره وقتی Lock Up رو دیدم... راستش اصلاً انتظار نداشتم این‌قدر خوشم بیاد. تا حدی کلیشه‌ای و «شلّی» بود، همون‌طور که نگرانش بودم، ولی نکته‌ای که به ذهنم نرسیده بود این بود که همون کلیشه‌ها به‌طرز عجیبی موثر از آب در می‌آیند. منظورم اینه که این فیلم به هیچ وجه Shawshank نیست، ولی اگر بخوام فهرستی از بهترین فیلم‌های زندان بسازم، Lock Up قطعاً جایگاهی در اون لیست خواهد داشت. امتیاز نهایی: ★★★ — ازش خوشم اومد. شخصاً توصیه می‌کنم یک بار ببینید. «فرنک» (سیلوستر استالونه) فقط شش ماه تا پایان محکومیتش زمان داره که به‌دست زندان‌بان «درومگول» (دونالد ساثرلند) سپرده می‌شه — مردی که ازش متنفره. در طول فیلم متوجه می‌شیم چرا؛ زندان‌بان عمداً فرنک رو مورد آزار و اذیت، حمله و تحریک‌های دائمی قرار می‌ده. آیا این زندانی مصمم می‌تونه جلو وسوسهٔ واکنش خشونت‌آمیز رو بگیره و آیا راهی پیدا می‌کنه که به مقامات نشان بده این مرد چقدر حیله‌گر و بیرحمه؟ این فیلم درامِ زندان‌محور با ریتمی مناسب و صحنه‌های نسبتاً پرتنش هست و ساثرلند در نقشِ تهدیدآمیزش خوب عمل می‌کنه. فیلم از بازیگران مکمل قابل‌قبولی هم بهره می‌بره؛ سانی لندهم، تام سایزمور و لری رومانو نقش‌های فرعی رو قوی ایفا می‌کنن، به‌ویژه وقتی زندان‌بان تصمیم می‌گیره کسانی که به فرنک نزدیک‌ترن رو هدف قرار بده تا او رو به لبهٔ انفجار بکشه. با این حال تهدید واقعیِ زیادی حس نمی‌شه؛ روایت تا حد زیادی آیینی و رویه‌ایه و استالونه هم کارش رو انجام می‌ده اما فراتر نمی‌ره، دیالوگ‌ها اغلب معمولی و کم‌تنش هستن و به تصاویر ساده اما گاه مؤثر فیلم چیز زیادی اضافه نمی‌کنن — باز هم باید گفت که قبلاً خیلی از این‌ها رو دیده‌ایم. استالونه خیلی از خودش رو در نقش «راکی» گذاشت؛ متأسفانه در اینجا چیز زیادی برای ارائه باقی نذاشته و در مجموع برام کمی کسل‌کننده بود.