فیلم Paint Your Wagon 1969

«Paint Your Wagon» یک موزیکال کلاسیک است که در کوه‌های کالیفرنیا رخ می‌دهد. بازیگران فوق‌العاده‌اند و فیلم صرفاً سرگرم‌کننده است. با وجود داستانِ نسبتاً مضحک، اثر تماشایی و پرانرژی‌ای ارائه می‌دهد. تازه چه کسی فکرش را می‌کرد که کلینت ایستوود بتواند بخواند (خُب تا حدودی). ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه... ۱۶۰ دقیقه کامل... چرا؟ فیلم «Paint Your Wagon» تبدیل به یک حوصله‌سربر تمام‌عیار و حیفِ...

«Paint Your Wagon» یک موزیکال کلاسیک است که در کوه‌های کالیفرنیا رخ می‌دهد. بازیگران فوق‌العاده‌اند و فیلم صرفاً سرگرم‌کننده است. با وجود داستانِ نسبتاً مضحک، اثر تماشایی و پرانرژی‌ای ارائه می‌دهد. تازه چه کسی فکرش را می‌کرد که کلینت ایستوود بتواند بخواند (خُب تا حدودی). ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه... ۱۶۰ دقیقه کامل... چرا؟ فیلم «Paint Your Wagon» تبدیل به یک حوصله‌سربر تمام‌عیار و حیفِ وقت می‌شود. چرا این‌قدر طولانی ساخته شده؟ قصه نیازی به این همه کش دادن ندارد و موسیقی هم آن‌قدر نیست که بتواند فیلم را نگه دارد. قسمت‌های نسبتاً خوبی هم دارد، اما در میان اضافه‌گویی‌های زیاد گم شده‌اند. لی ماروین، کلینت ایستوود و ژان سبِرگ باعث شدند آن‌قدرها هم از فیلم متنفر نشوم؛ این سه بازیگر با اینکه فیلم مشکلاتی دارد، اما عملکرد محکمی ارائه می‌دهند. ابتدا دیدنِ ماروین و ایستوود در حال آواز خواندن خنده‌دار و جالب است، چون انتظار ندارید از آن‌ها این چیزها ببینید — نمی‌گویم صدای فوق‌العاده‌ای دارند، اما به‌طرز بامزه‌ای قابل قبول‌اند که خب همین هم از نیتِ فیلم است. کاش فیلم کوتاه‌تر بود؛ به‌راحتی می‌شد یک ساعت از آن کم کرد بدون اینکه چیزی از دست برود. متأسفانه کش‌دار و خسته‌کننده است. این اقتباسِ نسبتاً خوب از داستان لِرنِر و لووِه درباره ماجراجویی دو جویای طلا است — دنبال طلا، ویسکی و زن... کلینت ایستوود، که کمی متین‌تر و کم‌نوش به‌نظر می‌رسد، به‌عنوان «پاردنر» واقعاً یک کشف است؛ بله — او می‌تواند تا حدی با لِی ماروین بداخلاق اما فوق‌العاده آهنگ را همراهی کند. وقتی یک مرد مورمونی به «شهر بی‌نام» می‌رسد و تصمیم می‌گیرد یکی از همسرانش را حراج بگذارد، ماروین خرید می‌کند و خیلی زود یک زندگی سه‌نفره دوستانه با همسرِ آن‌ها ژان سِبرگ — الیزابتِ سرسخت — شکل می‌گیرد. داستان دیر به جریان می‌افتد، اما سه هنرپیشه اصلی با کمک آرکسترِ عالی (به رهبری نلسون ریدل) در قطعاتی مانند «Wandrin' Star»، «They Call the Wind Maria» و «I Talk to the Trees» عملکرد بسیار خوبی دارند (اگرچه ممکن است ماروین کمی کمتر خوش‌آوا بخواند). بازیگران در میان باران، گل و فقر واقعاً خوش می‌گذرانند و آن لذت گاه‌به‌گاه به‌راحتی منتقل می‌شود؛ چند سکانس و شماره گروهی واقعاً لذت‌بخش هم وجود دارد. با این حال، داستان خیلی بیش از حد کش‌داده شده و هرچند خطوط کنایه‌آمیز تندی هم هست، کمدی به‌اندازه کافی در کلِ این فیلم نزدیک به سه ساعته پخش نشده است. ده دقیقه آخر هم برای تیم صحنه و دکور افتخارآمیز است، چون تقریباً به همان‌جایی می‌رسیم که از آن شروع کرده‌ایم... در مجموع فیلم سرگرم‌کننده و لذت‌بخشی است.