فیلم Cutting Class 1989

قبل از اینکه معلمان کارگاه به من برسند، قبل از ورودم به دانشگاه و زمانی که والدینم بالاخره وقت داشتند در خانه باشند، این فیلم به من «راست سفت، چپ شل» را یاد داد. متأسفانه در آن زمان همان تنها فایدهٔ فیلم هم بود. با این حال لااقل روی کسی که آن را دید اثر گذاشت. لااقل به یک پسر نُه‌سالهٔ بی‌سرپرست چیزی آموخت که...

قبل از اینکه معلمان کارگاه به من برسند، قبل از ورودم به دانشگاه و زمانی که والدینم بالاخره وقت داشتند در خانه باشند، این فیلم به من «راست سفت، چپ شل» را یاد داد. متأسفانه در آن زمان همان تنها فایدهٔ فیلم هم بود. با این حال لااقل روی کسی که آن را دید اثر گذاشت. لااقل به یک پسر نُه‌سالهٔ بی‌سرپرست چیزی آموخت که در باقی عمرش به کار آمد. به جز این، فیلمی است که به راحتی فراموش می‌شود. داشتن بازیگر معروفی که معمولاً در چنین فیلم‌هایی دیده نمی‌شود تا حدی جالب و جذاب است، اما در مجموع فیلمی است که بیشتر قابل دور ریختن است. آن را نیمه‌شب یا بعدازظهر بارانی می‌بینی و بعد فراموشش می‌کنی تا وقتی که با دوستان دههٔ هشتادیت در موردش حرف بزنی و بگویی برد پیت در آن بازی کرده؛ ناگهان برایشان روشن می‌شود و تا حدودی شگفت‌زده می‌شوند که او در یک تریلر سطح پایین نقش داشته. نمی‌توانم بگویم حتماً از دیدن آن دوری کنید چون سرگرم‌کننده است، و در عین حال نمی‌توانم بگویم حتماً ببینید چون واقعاً نوعی فیلم ضعیف هم به حساب می‌آید. در این فیلم برد پیت نقش یکی از دانش‌آموزان دبیرستان در جنوب کالیفرنیا را دارد. داستان از بازگشت دانش‌آموزی (دونوان لیچ جونیور) به دبیرستان در منطقهٔ لس‌آنجلس پس از گذراندن مدتی در آسایشگاه روانی آغاز می‌شود؛ او تلاش می‌کند دوستی‌هایش با چند نفر از هم‌کلاسی‌ها (جیل شولن و برد پیت) را از سر بگیرد که به آشوب منجر می‌شود. «Cutting Class» (۱۹۸۹) ترکیبی است از درام-کمدی‌های دبیرستانی به سبک «Fast Times at Ridgemont High» (۱۹۸۲) و وحشتِ دههٔ هشتادی مانند «Christine»، سری «Prom Night» و چند قسمت اول «Nightmare on Elm Street». «The Rage: Carrie 2» که ده سال بعد آمد، احتمالاً نمونهٔ بهتری از این ژانر است، هرچند این فیلم عناصر طنز و عنصر معمایی به سبک «Scream» را هم در خود دارد. «The Faculty» هم در ذهن تداعی می‌شود. اگر آن فیلم‌ها را دوست دارید، احتمالاً از این فیلم نه‌چندان شناخته‌شده هم خوشتان خواهد آمد. این دومین نمایش سینمایی برد پیت پس از «The Dark Side of the Sun» در سال قبل بود. جیل شولن با موهای تیره یادآور دمی مور است، اما دلپذیرتر (شاید او را از «The Stepfather» به یاد داشته باشید) و برِندا جیمز با موهای قرمز در نقش کولین قابل ذکر است. نباید از ردی مک‌داول در نقش مدیر مدرسهٔ بامزه هم غافل شد. نیمهٔ اول فیلم برای این نوع آثار عالی است؛ به خوبی ساخته شده و همهٔ عناصر سرگرم‌کننده را دارد. متأسفانه نیمهٔ دوم کم‌رمق می‌شود و هرج‌ومرج فیلم شلخته می‌گردد. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۱ دقیقه. فیلم در مالیبوی کنِین، کالباساس و نروالک فیلم‌برداری شده است؛ نروالک حدود ۱۷ مایل جنوب‌شرقی مرکز لس‌آنجلس است. بخش دیگری هم در «The Old Place» در کورنل فیلم‌برداری شده که درست جنوب‌غربی مالیبوی کنِین قرار دارد. نمره: B