فیلم Layer Cake 2004

«من گنگستر نیستم، فقط یک تاجرم. و کالای من اتفاقاً کوکائین است.» با مبلغ قابل‌توجهی پول که از معاملاتش جمع کرده، یک فروشنده مواد در لندن آماده است تا در خارج بازنشسته شود و زندگی جدیدی را شروع کند. اما رئیس مافیا، جیمی پرایس، فوراً دو کار برای او دارد... فیلم «Layer Cake» به کارگردانی متیو وون است. وون بیشتر به‌عنوان تهیه‌کننده‌ی آثار اولیه‌ی گای ریچی در...

«من گنگستر نیستم، فقط یک تاجرم. و کالای من اتفاقاً کوکائین است.» با مبلغ قابل‌توجهی پول که از معاملاتش جمع کرده، یک فروشنده مواد در لندن آماده است تا در خارج بازنشسته شود و زندگی جدیدی را شروع کند. اما رئیس مافیا، جیمی پرایس، فوراً دو کار برای او دارد... فیلم «Layer Cake» به کارگردانی متیو وون است. وون بیشتر به‌عنوان تهیه‌کننده‌ی آثار اولیه‌ی گای ریچی در ژانر گنگستری بریتانی شناخته می‌شود و همین تجربه به او دیدی نسبت به عواملی داده که آن فیلم‌ها را میان تماشاگران بریتانیایی محبوب کرد. خوشبختانه وون با احتیاط و رویکرد بی‌تکلف، فیلمی ساخته که نه تنها در سطح بهترین آثار گنگستری بریتانیا قرار می‌گیرد، بلکه پارامترهای تاز‌ه‌ای در لحن‌بخشی به فیلم معرفی می‌کند. با تمرکز بیشتر بر خلق‌وخو و اتمسفر به جای موقعیت‌های پرهیاهو، وون با کمک اجرای برجسته‌ی دنیل کریگ در نقش فروشنده بی‌نام، فیلم را از قوس داستانی معمولش فراتر می‌برد. آنچه می‌توانست قصه‌ای استاندارد درباره‌ی مردی باشد که قبل از ترک دنیای خلاف یک کار آخر انجام می‌دهد، به‌سرعت تبدیل می‌شود به داستانی که همه‌راه‌ها بسته به‌نظر می‌رسند؛ انگار نیرویی فراتر در کار است. فیلم امتیاز زیادی هم در تصویربرداری چشم‌نواز از لندن می‌گیرد؛ این لندنِ فیلم، شهری و پرشور است و نه پایتختی درهم‌رفته که برج‌ها مانند هیولاها بر شخصیت‌ها سایه افکنده باشند. فیلم‌برداری بن دیویس با موسیقی گیرای لیزا جرارد و ایلان عشکری به‌خوبی همراه شده و هر سه به‌گونه‌ای عمل می‌کنند که لندن تبدیل به یک شخصیت اضافی در داستان می‌شود. با این حال فیلم بی‌نقص نیست؛ در ۱۰۵ دقیقه کمی کوتاه جلوه می‌کند و این موضوع وقتی دردسرآفرین می‌شود که رشته‌های داستانی در سه‌ماهه‌ی پایانی خیلی شتاب‌زده به هم می‌رسند. با وجود این نقص، پایان‌بندی ضربه‌ای به سیستم وارد می‌کند و در کل، از نظر من یکی از بهترین و منظم‌ترین آثار گنگستری بریتانیاست. امتیاز: ۹/۱۰ کاملاً شگفت‌انگیز! چیز زیادی برای گفتن درباره‌ی «Layer Cake» ندارم، چون این از آن فیلم‌هاست که به‌طرز غیرقابل‌انکاری برجسته‌اند و توضیح زیادی لازم ندارند. سال‌ها شنیده بودم که شاید بهترین فیلم دنیل کریگ باشد، و همین اندک اطلاعات را داشتم. چه فیلمی! فهمیدم که جزو فیلم‌های موردعلاقه‌ام است، چون به‌محض تمام‌شدن تیتراژ مو بر تنم سیخ شد — فقط فیلم‌هایی که واقعاً دوستشان دارم چنین اثری رویم می‌گذارند. درباره‌ی کریگ باید گفت که او در این فیلم فوق‌العاده است؛ قطعاً یکی از بهترین اجراهایش که دیده‌ام و در کنار «Knives Out» قرار می‌گیرد. این موضوع وقتی ارزشمندتر می‌شود که به نقش برجسته‌اش به‌عنوان آن جاسوس هم فکر کنیم. اما بیش از همه از مایکل گمبون لذت بردم. من از پیش طرفدار او بودم، ولی اینجا یک سر و گردن بالاتر ظاهر شده؛ صدایش واقعاً نمادین است. به‌جز کریگ و گمبون، دیگر چهره‌های شناخته‌شده را هم می‌بینیم — دیدن تام هاردی در این فیلم، در حالی که از میان بازیگران کمترین سهم را دارد، حیرت‌آور بود! حتی سلی هاوکینز را هم نشناختم، با اینکه نامش در تیتراژ آمده بود. خلاصه بگویم: فوق‌العاده سرگرم‌کننده است! هر ثانیه‌اش را واقعاً دوست داشتم. دقیقاً همان چیزی را که از یک فیلم گنگستری بریتانیایی می‌خواستم به من داد؛ بسیاری از فیلم‌های این زیرژانر در حفظ تعادل بین جنبه‌های جنایی و طنز گنگستری ناکام می‌مانند و نتیجه یا مضحک یا خسته‌کننده — یا هر دو — می‌شود. این فیلم برای من اما کاملاً موفق بود. موسیقی دلپذیری دارد؛ اگر موسیقی خوب، داستان سرگرم‌کننده و بازیگران فوق‌العاده وجود داشته باشند، طبیعتاً من فیلم را دوست خواهم داشت. برای من این اثر حتی از (عالی) «Stardust» هم به‌عنوان شاخص‌ترین فیلم متیو وون برجسته‌تر است.