فیلم Our Kind of Traitor 2016

«Our Kind of Traitor» یک فیلم ضدتابستانی کامل است: یک تریلر جاسوسی متفکر، پرحرف و کاملاً بزرگ‌سالانه که با بازی‌های درخشان بازیگران مطرح و فیلمنامه‌ای هوشمند و تیز به سطحی بالاتر ارتقا یافته است. این فیلم پر از تیراندازی‌های بی‌مورد یا صحنه‌های اکشن اضافی نیست؛ بلکه موقعیت‌ها هستند که از ابتدا تا انتها ذهن مخاطب را درگیر نگه می‌دارند. سوزانا وایت به جای تکیه بر...

«Our Kind of Traitor» یک فیلم ضدتابستانی کامل است: یک تریلر جاسوسی متفکر، پرحرف و کاملاً بزرگ‌سالانه که با بازی‌های درخشان بازیگران مطرح و فیلمنامه‌ای هوشمند و تیز به سطحی بالاتر ارتقا یافته است. این فیلم پر از تیراندازی‌های بی‌مورد یا صحنه‌های اکشن اضافی نیست؛ بلکه موقعیت‌ها هستند که از ابتدا تا انتها ذهن مخاطب را درگیر نگه می‌دارند. سوزانا وایت به جای تکیه بر زور و خشونت، روی هوش و تدبیر تمرکز کرده و حاصل کار یک اثر درام جذاب با عمقی بیشتر از آنچه انتظار می‌رفت است. پری (اوان مک‌گرگور) استاد دانشگاهی است که به همراه همسرش، گیِل (نعومی هریس)، در مراکش در تعطیلات به سر می‌برد. هنگامی که در بار هتل تنها نشسته، با دیما (استلان اسکارشگورد) گفت‌وگویی آغاز می‌کند؛ مردی که مشخص می‌شود از مافیای روس است و خانواده‌اش در خطر اعدام توسط خلاف‌کاران خطرناک‌تری قرار دارد. دیما از پری می‌خواهد پس از بازگشت به بریتانیا یک فلش‌درایو حاوی اطلاعات محرمانه را به دولت بریتانیا تحویل دهد و با احساس تهدیدی که خانواده دیما را دربرگرفته، پری قبول می‌کند. کمی بعد، مامور MI6، هکتور (نمایشی برجسته از دامیان لوئیس)، سراغ پری می‌آید و او را در بازی جاسوسیِ ناخواسته‌ای وارد می‌کند. بازیگران اصلی به‌خوبی در کنار هم کار کرده‌اند؛ هر کدام سبک متفاوت و شاخصی را به تصویر می‌کشند. مک‌گرگور به‌خوبی نقش یک استاد شعر بی‌اطلاع را بازی می‌کند، لوئیس در نقش مأموری رسمی و وسیله‌مند که با کاغذبازی‌های دولتی سروکار دارد ستودنی است، و اسکارشگورد به‌درستی نقش یک لات خوش‌برخورد و پرهیبت را ایفا می‌کند. هر سه شایسته نامزدی در جوایز بزرگ هستند. این فیلم داستان جاسوسیِ خوش‌ساختی است و از بسیاری از اقتباس‌های اخیر بهتر است. «Our Kind of Traitor» انتخابی مناسب برای بزرگ‌سالانی است که از هیاهوی رایج سینماها خسته شده‌اند؛ این فیلم سرگرمی سطحیِ تابستانی نیست و پیشنهاد می‌کنم بزرگ‌سالان آن را تماشا کنند. --- میان جاسوس‌ها و یک گروه مافیا گرفتار نمی‌توانم درباره دیگران اظهار نظر کنم—برخی فیلم را دوست نداشتند—اما از نگاه من این فیلم خوبی بود و از تماشای آن لذت بردم. این یک تریلر بریتانیایی است که براساس رمانی هم‌نام ساخته شده. کارگردان زن چندان شناخته‌شده‌ای نیست، ولی به نظرم کار بسیار خوبی انجام داده است. داستان چشمگیر و کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی است؛ بااین‌حال احساسی آشنا به‌وجود می‌آورد چون روایت ساده و در عین حال احساسی است. این موضوع برایم غیرمنتظره بود و در پایان خوشحال بودم که با وجود بازخوردهای منفی آن را دیدم. داستان درباره پری، استاد دانشگاهی در لندن، است که هنگام تعطیلات در مراکش با همسرش با مردی روس به‌نام دیما آشنا می‌شود. دیدار ساده‌ای که به دوستی عادی منجر می‌شود، بعدها دیما هویتش را آشکار می‌کند و از او خدماتی می‌طلبد. تلاش پری برای انجام درخواست دیما، زوج را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد؛ اکنون آنها میان دو نیروی مختلف گرفتار شده‌اند و ندانستنِ سرنوشت، نیمه دوم فیلم را شکل می‌دهد. از جمله دیالوگ‌هایی که دوست داشتم، وقتی پری از دیما می‌پرسد «چرا من را انتخاب کردی؟» بود. فراتر از بازیگران بریتانیایی، استلان اسکارشگورد حتی در نقش محدودش بسیار درخشان است. نکته برجسته فیلم سرعت روایتی است؛ داستان سریع گفته می‌شود، هرچند فیلم بیش از صد دقیقه زمان دارد. اتمسفر کلی که برای روایت خلق شده، دقیقاً همان است که یک تریلر جاسوسی باید داشته باشد. لحظاتی پرتنش هست، اما بدلکاری‌ها محدودند. فیلم به‌دلیل مقدار اندک مواد مخدر، عریان‌گی و زبان رکیک دارای درجه R شده، هرچند به‌نظر نمی‌رسد سزاوار این درجه‌بندی باشد؛ شاید این درجه‌بندی عمداً برای القای حس فیلمی مخصوص بزرگ‌سالان اعمال شده است. من این فیلم را توصیه می‌کنم و امیدوارم شما هم از آن لذت ببرید. امتیاز: 7/10 --- وقتی این فیلم شروع می‌شود، منطق از اتاق خارج می‌شود فیلم را خیلی تازه دیدم و توقع زیادی جز از تکیه‌مندی به کارِ مک‌گرگور و اسکارشگورد نداشتم—دو بازیگری که عموماً قابل‌اطمینان و متعهد به پروژه‌هایشان هستند. من از تریلرهای جاسوسی خوب خوشم می‌آید و همیشه دیدن یک داستان تعلیقی مطلوب لذت‌بخش است. با این حال، ضعف‌های آشکارِ فیلم آن‌قدر برجسته‌اند که دشوار است بدون تلخی از تماشای آن لذت برد. از تلاش‌های کارگردان سوزانا وایت انتقاد نمی‌کنم؛ به نظر می‌رسد او با بازیگران، گروه تولید و تهیه‌کنندگان تا جای ممکن کار کرده است. از منظر فنی مشکل واضحی دیده نمی‌شود: دکورها خوب‌اند، برخی صحنه‌های اکشن قابل قبول‌اند و بار دراماتیک (هرچند اندک نسبت به موضوع و نوع اثر) وجود دارد. فیلم‌برداری هم در سطح معمولی است؛ از مناظر شاخص مکان‌ها استفاده زیادی نشده اما کمی از فضاها به ما نشان داده می‌شود. ایراد بزرگ اما فقدان تنش دراماتیکِ پیوسته و تقویت‌شده توسط یک فیلمنامه قوی است. تماشاگر گاهی حس می‌کند با علاقه‌ای شبیه دیدن تبلیغات تلویزیونی فیلم را دنبال می‌کند. بازیگران هم مستحق سرزنش شدید نیستند. مطمئنم نه مک‌گرگور و نه اسکارشگورد این را اثری مهم در کارنامه‌شان نمی‌دانند، اما هر دو به‌خوبی نقش‌هایشان را جان بخشیده‌اند. اما در مورد نعومی هریس تردید دارم: زمان حضور او در صحنه اندک است و نقش او آن‌قدر فرعی است که تقریباً به تِجهیزات همراهِ شخصیت مک‌گرگور تبدیل شده—همراه او می‌رود و آنچه او از او می‌خواهد انجام می‌دهد. حتی از سگ‌های آموزش‌دیده هم اطاعت بیشتری ندیده‌ام؛ همسری که به‌تازگی مورد خیانت قرار گرفته و کاملاً آرام است؛ این منطقی نیست، اما این کمترین بی‌منطقی‌ای است که خواهیم دید. دامیان لوئیس نقش مأموری بریتانیایی را بازی می‌کند که میان انجام وظیفه و فراتر رفتن از حدود آن تردید دارد، حتی گاهی فرمان‌های مافوق را نادیده می‌گیرد—اگر این نافرمانی نباشد پس چیست؟ و به همین‌جا می‌رسیم؛ مشکل اصلی فیلمنامه است. همان‌طور که پیش‌تر در نوشته‌های دیگر هم گفته‌ام، کلید یک فیلم خوب بی‌تردید در فیلمنامه خوب نهفته است، و اینجا فیلمنامه‌ای قوی نداریم. ایده‌ها عالی‌اند و مقدمات جذاب، اما پرداخت آن‌قدر ضعیف است که اغلب فیلم را خراب می‌کند. فیلم با ایده‌ای جذاب آغاز می‌شود: یک مافیایی که برای نجات خانواده‌اش از ترس جان، حاضر به همکاری با مقامات می‌شود. اما پیرامون این ایده، پی‌ریزی داستانی افتضاح است: چگونه می‌توان باور کرد شخصیت‌ها چنین تصمیمات غیرمنطقی‌ای بگیرند؟ حتی خودِ فکر اعتماد به غریبه‌ای که اتفاقی آن‌جا حضور داشته، آن‌قدر احمقانه و ساده‌لوحانه به‌نظر می‌رسد که بیشتر افراد حاضر به به‌خطرانداختن جان خود برای کمک به کسی ناشناس نخواهند بود. با این حال فیلم می‌خواهد این خط داستانی را مطرح کند و توقع دارد ما بدون چون‌وچرا آن را بپذیریم—که برای من کارساز نبود.