فیلم Pinocchio 2022

پینوکیو (نسخهٔ لایو-اکشن) پایانِ معنایی و تاثیرگذاری بیشتری نسبت به نسخهٔ اصلی دارد، اما در بازآفرینی همان جادوی قصهٔ کودکانهٔ قدیمی ناکام می‌ماند. تام هنکس و بیشتر اعضای صداپیشگان تا حدی روح فیلم دههٔ ۱۹۴۰ را زنده می‌کنند، اما شخصیت‌ها توسعهٔ کافی ندارند و تغییرات خلاقانه‌ای که انتظار می‌رود دیده نمی‌شود. تلفیق انیمیشن و اجزای CGI با بازیگران و دکورهای واقعی نامتوازن و ناهماهنگ است...

پینوکیو (نسخهٔ لایو-اکشن) پایانِ معنایی و تاثیرگذاری بیشتری نسبت به نسخهٔ اصلی دارد، اما در بازآفرینی همان جادوی قصهٔ کودکانهٔ قدیمی ناکام می‌ماند. تام هنکس و بیشتر اعضای صداپیشگان تا حدی روح فیلم دههٔ ۱۹۴۰ را زنده می‌کنند، اما شخصیت‌ها توسعهٔ کافی ندارند و تغییرات خلاقانه‌ای که انتظار می‌رود دیده نمی‌شود. تلفیق انیمیشن و اجزای CGI با بازیگران و دکورهای واقعی نامتوازن و ناهماهنگ است و در طول فیلم حس عجیبی به بیننده می‌دهد. بخش موسیقایی فیلم و چند ترانهٔ به‌یادماندنی تا حدودی سرگرم‌کننده‌اند، اما در کل این بازنگری جدید تا حدی ناامیدکننده است. بسیاری از شخصیت‌های کلاسیک دچار تغییراتی شده‌اند که به زیانِ اثر تمام شده و شخصیت‌های جدید اغلب نقش‌های کم‌فایده‌ای دارند که بیشتر بارِ تحمل تماشاگر را سنگین می‌کنند تا اینکه ارزش قصه را بالا ببرند. روایت گاه پیچیده و کشدار است و فیلم در تلاش برای به‌روز کردن پیام‌ها زبانِ قصه را کمی کهنه نشان می‌دهد؛ برخی شوخی‌های ظاهراً معاصر دربارهٔ هالیوود هم بی‌اثر و بی‌مزه‌اند. انیمیشن و طراحی بصری در بعضی لحظات زشت و آزاردهنده‌ به نظر می‌رسد؛ شخصیت‌ها گاهی چهره‌ای پلاستیکی دارند و اجرای صوتی برخی نقش‌ها، به‌ویژه شخصیت «جیمینی کریکت»، ضعیف و نالان است. در مقابل، تام هنکس در نقش پدر چوَنفروش (ژپتو) اثری قابل‌قبول از خود نشان می‌دهد. صحنه‌های «جزیرهٔ لذت» از نظر بصری چشم‌نواز و کامل اجرا شده‌اند، اما همین بخش‌ها هم وجوه تاریک و هراس‌آوری دارند که ممکن است برای کودکان کوچک ناراحت‌کننده باشد. در مجموع فیلم نه تهدیدآمیز است و نه کاملاً کارتونی؛ چیزی بین این دو مانده و تا حدی بی‌روح به نظر می‌رسد. با این حال تماشای آن مطلقاً غیرممکن نیست و اگر باعث شود مخاطبان جوان به خواندن رمانِ کلاودی یا دیدن اقتباس‌های جدی‌تر علاقه‌مند شوند، می‌توان روی جنبه‌های مثبتش حساب کرد.