فیلم The Best Exotic Marigold Hotel 2011

این فیلم عالی است و بازیگران بسیار خوبی دارد. پیش از دیدن فیلم نقدی خواندم که آن را به کمدی به سبک بنی هیل نسبت داده بود، اما من اصلاً چنین چیزی ندیدم. در واقع یکی از نقدهایم این است که کاش کمی کمدی بیشتر می‌بود. یکی از شخصیت‌ها به‌شدت اغراق‌شده است، اما نه به شکل اسلپ‌استیک. با این حال فیلم از ابتدا تا انتها...

این فیلم عالی است و بازیگران بسیار خوبی دارد. پیش از دیدن فیلم نقدی خواندم که آن را به کمدی به سبک بنی هیل نسبت داده بود، اما من اصلاً چنین چیزی ندیدم. در واقع یکی از نقدهایم این است که کاش کمی کمدی بیشتر می‌بود. یکی از شخصیت‌ها به‌شدت اغراق‌شده است، اما نه به شکل اسلپ‌استیک. با این حال فیلم از ابتدا تا انتها با ظرافت پیش می‌رود، بدون اینکه بیش‌ازحد مصنوعی یا افسرده‌کننده شود یا به کلیشه‌های معمول درباره کمدی سالمندان پناه ببرد. این فیلم شاید مانند «میلیونر زاغه‌نشین» شما را عمیقاً تکان ندهد، اما به‌خودی‌خود فیلمی باکیفیت است. این به‌راستی یکی از بهترین فیلم‌هایی است که دیده‌ام. واژه‌ها قادر به توصیف احساسم نسبت به این فیلم نیستند. از آغاز تا پایان، شخصیت‌ها به‌خوبی معرفی شده‌اند و برای هر یک از آن‌ها احساس پیوند قوی پیدا می‌کنید. هر کدام چنان قابل‌هم‌ذات‌پنداری‌اند که گویی با یک برنامه واقعی روبه‌رو هستید نه یک فیلم. به‌ویژه در روزهایی که بسیاری به‌خاطر پاندمی کووید-۱۹ زندگی‌های تکراری دارند، اغلب درباره زندگی معمول خود دچار تردید می‌شویم؛ این فیلم می‌تواند جرقه‌ای برای شروعی تازه در زندگی شما باشد. آیا دوباره تماشا می‌کنم؟ قطعاً. آیا به دوستانم نشان می‌دهم؟ بدون تردید. وقتی گروهی از سالمندان بریتانیایی به «Exotic Marigold Hotel» فرسوده می‌رسند، برخوردی شگفت‌زده دارند. اِولین (جودی دنچ) که همسرش را از دست داده، خانم دانلی (مگی اسمیت) بدخلق و قاضی بازنشسته داش‌وود (تام ویلکینسون) از جمله این جمع متفاوت‌اند که باید خود را با زندگی جدید در شهری پرجنب‌وجوش و کاملاً متفاوت وفق دهند، در حالی که صاحب جوان و دل‌باختهٔ هتل، سانی (دِو پاتل)، با اشتیاق اما کم‌تجربه ناظر آن‌هاست. فیلم به بسیاری از کلیشه‌ها متکی است؛ این می‌تواند برای بعضی آزاردهنده باشد یا بالعکس ابزاری سرگرم‌کننده برای بررسی و به نقد کشیدن پیش‌فرض‌ها باشد. شخصیت‌ها ترکیبی متنوع از جامعه‌اند — دگرجنس‌گرا، همجنس‌گرا، خوشحال، غمگین، تنها — و بازیگران نقش‌های فرعی، به‌ویژه سلینا ایمری و رونالد پیک‌آپ، کمک می‌کنند تا قالب نادانی‌ای که در آغاز فیلم وجود دارد کنار گذاشته شود. فیلمنامه اغلب نشان می‌دهد که سن یا کاهش سلامت لزوماً مانع خوشبختی و رضایت نیست، و اگرچه فیلم در پرداخت مسائلی چون نژاد، دین و عقیده ساده‌نگر است، قرار نیست مستند باشد؛ این اثری خوشایند است که لبخند بر لب می‌آورد.