فیلم Tall Girl 2019

فیلم «دختر قدبلند» به‌طرزی عجیب، پیامش را با تکبر و بی‌احترامی کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. راویِ شخصیتِ بلندقامت با لحنی متنفرانه می‌گوید: «فکر می‌کنی زندگی‌ات سخته؟» انگار بیننده در یک دوره‌ی درمانی تحقیرآمیز شرکت کرده است. به‌راستی باید زندگی برای او خیلی سخت باشد — من هم اندوه سنگینش را حس کردم. اینکه دختری جذاب، جوان، سفیدپوست و مرفه قدی حدود ۱۸۵ سانتی‌متر (حدود شش فوت...

فیلم «دختر قدبلند» به‌طرزی عجیب، پیامش را با تکبر و بی‌احترامی کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. راویِ شخصیتِ بلندقامت با لحنی متنفرانه می‌گوید: «فکر می‌کنی زندگی‌ات سخته؟» انگار بیننده در یک دوره‌ی درمانی تحقیرآمیز شرکت کرده است. به‌راستی باید زندگی برای او خیلی سخت باشد — من هم اندوه سنگینش را حس کردم. اینکه دختری جذاب، جوان، سفیدپوست و مرفه قدی حدود ۱۸۵ سانتی‌متر (حدود شش فوت و یک اینچ) داشته باشد، واقعاً باید تأثیر بگذارد. دائم جملاتی مثل «اون بالا هوا چطوره؟» را بشنود و با لقب‌هایی مثل «ساقه‌ی لوبیا» مسخره شود، آن‌قدرها هم خوب نیست. حتماً خیلی نابودکننده‌ی اعتماد به نفس است—ظاهراً. فیلم ادعا می‌کند به‌خاطر قد بسیار بلندِ شخصیت اصلی او از عشق دوران دبیرستان و موفقیت در زندگی محروم شده است. واقعاً تصور کنید کسی شش فوت و یک اینچ قد داشته باشد؛ انگار باید خودت را از دور خارج کنی! به‌نظر می‌رسد فیلم به‌شدت روی این جنبه اغراق می‌کند. حتی رویکردی که نشان می‌دهد محصولات آرایشی یا تغییر ظاهری ناگهان آدم را به شخص دیگری تبدیل می‌کنند و اعتمادبه‌نفس می‌آورند، مشکل‌ساز است. این پیام که زیبایی بیرونی به‌صورت خودکار همه‌چیز را درست می‌کند، پیام مخاطب‌پسندی برای نسل بعد نیست. نکته‌ی مهم‌تر اینکه فیلم مسئله‌ی زورگویی را به‌طرزی غیرقابل‌باور بر پایه‌ی قد شخصیت می‌چیند؛ انگار هیچ‌کس به‌خاطر قدش مورد آزار قرار نمی‌گیرد. جدا از بازی‌های معمولی، کارگردانی پرزرق‌وبرق و دیالوگ‌های کم‌ظرفیت که ظرف بدی برای این داستان ساخته‌اند، این اثر یکی دیگر از کمدی‌های دبیرستانیِ تحقیرآمیز نتفلیکس است که به موضوعاتی چون محبوبیت و قلدری می‌پردازد اما با دلایل عجیب و بی‌منطق آن را به سطحی‌ترین شکل ممکن روایت می‌کند. «شش فوت و یک؟ کفش نایک مردانه سایز ۱۳؟» او که خدا نیست با کفش دلقک‌وار—بس کنید! --- من دیدم نقد دیگری هم درباره‌ی «دختر قدبلند» نوشته شده و به‌نظرم این یکی از معدود نقدهای یک‌ستاره‌ای است که دیده‌ام. نقدهای معتبری درباره‌ی اینکه فیلم چقدر درباره‌ی مورد آزارقرارگرفتن به‌خاطر قد حرف می‌زند وجود دارد؛ شاید این موضوع تا حدی غلو شده باشد. فرض کنید جودی به‌جای پیانو بسکتبال بازی می‌کرد؛ او احتمالاً به‌نوعی مورد تحسین قرار می‌گرفت و بعد از هر برد تیمی به او دست می‌دادند به‌جای اینکه کنایه‌آمیز بپرسند «اون بالا هوا چطوره؟» پس شاید واقعاً علت رفتار بد دیگران ربطی به قد نداشته باشد بلکه به انتخاب‌های او مربوط باشد. از سوی دیگر، می‌توان تا حدودی هم دلیل حس مضطرب او را درک کرد. اگر او در دبیرستان فقط دو دوست نزدیک داشته باشد که یکی دائماً به او ابراز علاقه کند و حتی برای فریب او دروغ بگوید، او ممکن است در وضعیت روحی خوبی نباشد. پس بهتر است ناراحتی و حالت قربانی‌بودنش کمی تعدیل می‌شد. همچنین پذیرفتمنی این‌که استیگ در سوئد به‌عنوان کوتاه‌ترین و کم‌جذاب‌ترین پسر مدرسه شناخته شود، برایم قابل‌باور نیست؛ اما روایت فیلم برای توضیح تغییر رفتار او نسبت به جودی به همین فرض تکیه دارد. آنها جودی را آدم مهربانی نشان می‌دهند با وجود نارضایتی و عدم محبوبیت، اما استیگ ناگهان به‌خاطر محبوبیت، بداخلاق می‌شود؟ این کمی ضعیف است. پس بله، فیلم اشکالاتی دارد و سراغ میان‌برها می‌رود. این مسائل باعث نمی‌شود از دید من فیلم یک‌ستاره‌ای باشد، اما من را از دیدن دنباله‌ای که بعداً آمد منصرف می‌کند. (فیلم‌های رمانتیک کمدی معمولاً پایان خوش دارند؛ آیا واقعاً باید دنباله داشته باشند؟)