فیلم Dread 2009

فیلم بریتانیایی «Dread» اقتباسی از یک داستان کوتاه کلایو بارکر است؛ اثری تلخ و کینه‌توزانه که با فضایی گیرا ساخته شده. داستان درباره سه دانشجوست که برای ساخت مستندی دربارهٔ ماهیتِ ترس‌های انسان گرد هم می‌آیند و هرچه اوضاع جلو می‌رود معلوم می‌شود یکی از آن‌ها نیاتی پنهان دارد. آنتونی دی‌بلاسی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس، بخش قابل‌توجهی از فیلم را به معرفی ساختار روان‌شناختی شخصیت‌های اصلی اختصاص...

فیلم بریتانیایی «Dread» اقتباسی از یک داستان کوتاه کلایو بارکر است؛ اثری تلخ و کینه‌توزانه که با فضایی گیرا ساخته شده. داستان درباره سه دانشجوست که برای ساخت مستندی دربارهٔ ماهیتِ ترس‌های انسان گرد هم می‌آیند و هرچه اوضاع جلو می‌رود معلوم می‌شود یکی از آن‌ها نیاتی پنهان دارد. آنتونی دی‌بلاسی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس، بخش قابل‌توجهی از فیلم را به معرفی ساختار روان‌شناختی شخصیت‌های اصلی اختصاص می‌دهد؛ کاری که نقش کلیدی در موفقیت اثر ایفا می‌کند. موسیقی تئو گرین در این بخش با لحنی تهدیدآمیز پیش می‌رود و فیلم‌برداریِ سم مک‌کرِدی بسیار دقیق است؛ رنگ‌های سبز، قرمز و آبی به‌گونه‌ای مقتصدانه و نگران‌کننده به‌کار رفته‌اند تا حس جهانی پریشان را به‌خوبی منتقل کنند. وقتی اوضاع تغییر می‌کند و انگیزه‌ها و رنج‌های روانی آشکار می‌شوند، «Dread» چهره‌ای بی‌رحم از قدرت روان‌شناختی نشان می‌دهد که تأثیرش تکان‌دهنده است. با این حال این فیلم صرفاً به نمایش شکنجه محدود نمی‌شود؛ خشونت بصری در حداقل است و این اثر شباهت به فیلم‌های اسلشر هم ندارد. در عوض با ترکیبی از ظلمِ ذهنی و بذری آسیب‌دیده روبه‌رو هستیم؛ دو جنبهٔ تاریکِ طبیعت انسانی که به‌هم می‌خورند و مخاطبی را که به شاخهٔ روان‌شناختی وحشت علاقه‌مند است، به چالش می‌کشند. پایان‌بندی فیلم بسیار تکان‌دهنده است و می‌تواند بیننده را شگفت‌زده کند — چه به‌نفعش و چه به‌ضررش. امتیاز: 7.5/10.