فیلم Resident Evil: Extinction 2007

به نظرم کمی بهتر از Apocalypse است؛ چون در قصه و اکشن کمی به جریان اصلی نزدیک‌تر شده. هنوز هم عالی نیست، اما بعضی صحنه‌های مبارزه قابل قبول‌اند و نشانه‌هایی از ایده‌های جالب دیده می‌شود. من همچنان میلا جوویچ را در این نقش دوست دارم — اگرچه بهترین بازیگر نیست، اما در این نوع فیلم‌ها حضورش تأثیرگذار است. فیلم کوتاه است و به همین خاطر...

به نظرم کمی بهتر از Apocalypse است؛ چون در قصه و اکشن کمی به جریان اصلی نزدیک‌تر شده. هنوز هم عالی نیست، اما بعضی صحنه‌های مبارزه قابل قبول‌اند و نشانه‌هایی از ایده‌های جالب دیده می‌شود. من همچنان میلا جوویچ را در این نقش دوست دارم — اگرچه بهترین بازیگر نیست، اما در این نوع فیلم‌ها حضورش تأثیرگذار است. فیلم کوتاه است و به همین خاطر شخصیت علی لارتر خوب معرفی نمی‌شود؛ همچنین عجیب است که غیبت جیل (سیئنا گیلوری) و آنجی (سوفی واواسور) ذکر نشده (تا جاییکه به یاد دارم). امتیاز: 2.5/5 در کل: آخرین قسمت متمرکز بر وحشت این مجموعه با مخاطرات بالا و چند شخصیت جدید خوب. این سومین فیلم از فرنچایز Resident Evil است و شروعی است برای حرکت کامل به سمت اکشن علمی-تخیلی. بیشتر این قسمت روی بازماندگانی تمرکز دارد که تلاش می‌کنند در برابر خطرات بیابان آخرالزمانی پر از زامبی دوام بیاورند. متأسفانه آزمایش‌های شرکت آمبرلا روی آلیس نتیجاتی دارد که گاهی خودِ داستان را به سمت دیگری می‌کشاند و فرنچایز را از وحشت بقا دور می‌کند. از اضافه شدن کلیر ردفیلد از بازی‌ها، بازگشت کارلوس اولیورا و حس نومیدیِ بیابانیِ سوزان که جان بازماندگان را یکی‌یکی می‌گیرد لذت بردم، اما ابرقدرت‌های آلیس از هسته‌ای که این مجموعه را جذاب کرده — بقا در میان وحشت زامبی‌ها — حواس‌پرتی ایجاد می‌کند. این قسمت تا نزدیک پایان نسبتاً کند و کسل‌کننده است. آن‌ها سعی دارند شرکت آمبرلا را از آلوده کردن تمام مردم جهان متوقف کنند و همچنین تلاش می‌کنند آلیس را که مورد آزمایش قرار گرفته نجات دهند. Resident Evil: Extinction از دیدن نباید گذشت. فیلم مسیر آلیس را دنبال می‌کند که در بیابانی ویرانگر حرکت می‌کند، با زامبی‌های جهش‌یافته می‌جنگد و حقیقت تکان‌دهنده آزمایش‌های آمبرلا را کشف می‌کند. اکشن بی‌وقفه است و مخاطرات پیوسته افزایش می‌یابند؛ تا پایان آلیس ارتشی از نسخه‌های کپی‌شدهٔ خود را پیدا می‌کند که زمینه‌ساز نبردی حماسی با آمبرلا می‌شود. با فضایی خشن و شبیه مد مکس، فیلم هیجان و تعلیق را فراهم می‌کند. برای طرفداران علمی‌تخیلی و وحشت توصیه می‌شود. Resident Evil: Extinction (2007) فرنچایز را به‌کلی به سمت فضای پساآخرالزمانی می‌کشاند، اما اجرا دچار لغزش است. داستان چند ایدهٔ جالب دارد — مثل زیرپلات کلون‌سازی — اما کم‌عمق است و در نگه داشتن توجه مخاطب مشکل دارد. پردهٔ اول کشدار است، پردهٔ دوم کمی بهتر می‌شود و اوج فیلم، هرچند در برخی جهات منحصربه‌فرد است، ضربهٔ لازم را نمی‌زند. به‌نظر می‌رسد فیلم بیشتر بر سبک تمرکز دارد تا محتوا؛ شاید اگر ریتم تندتر بود، این رویکرد بهتر جواب می‌داد. کارگردانی و تدوین آشفته‌اند و تماشای صحنه‌های اکشن را دشوار می‌کنند. دوربین لرزان بازگشته و به‌ نوعی بدتر از Apocalypse شده، طوری که بعضی صحنه‌ها نزدیک به غیرقابل‌تماشا هستند. استفادهٔ بیش از حد از برش‌های سریع هم کمک نمی‌کند و باعث می‌شود اکشن قطعه‌قطعه به‌نظر برسد، نه طبیعی و روان. با این حال فیلم‌برداری در لحظاتی، مخصوصاً در محیط بیابانی، نماهای جذابی دارد و نبرد نهایی دست‌کم سعی در خلاقیت نشان می‌دهد. میلا جوویچ همچنان عنصری است که همه‌چیز را کنار هم نگه می‌دارد. حتی وقتی داستان کم‌جان می‌شود، حضور قدرتمند و صحنه‌های مبارزهٔ خوب او تا حدی فیلم را قابل‌تحمل می‌کند. فیلمنامه متأسفانه کمک چندانی نمی‌کند؛ دیالوگ‌ها ضعیف و وزن احساسی کم است. موسیقی متن به فضای اینداستریال راک وفادار مانده، اما به این مرحله به نظر می‌رسد سری بیشتر به سبک متکی است تا پوشاندن کمبود محتوا. در مجموع، Extinction لحظاتی دارد که مؤثرند، اما بیشتر شبیه یک فیلم اکشن است که سعی کرده زامبی هم اضافه کند تا ادامهٔ حقیقی آنچه قسمت اول را جذاب می‌کرد. تماشای این مجموعه پشت‌سرهم لذت‌بخش است. داستان و طرح کلی محکمی دارد و خوشحال‌کننده است که شخصیت اصلی در ادامهٔ سری تکامل می‌یابد. خوشحالم که قصه پیش می‌رود؛ اما متأسفانه این قسمت کمی کمبود داشت و بیشتر به کوبیدن هیولاها اختصاص داشت. با این حال در پایان اوضاع بهتر شد و داستان گام جالبی برداشت که به فیلم بعدی ارتباط پیدا می‌کند.