فیلم Robin Hood 2018

فقط دلم برای همهٔ کسانی که درگیر بودند می‌سوزد. معلوم بود که هر آنچه قرار بود بشود، واقعاً تلاش شده — خیلی هم تلاش شده — اما نتیجه نداد. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یه فیلم پرهزینه که در بازگوییِ داستانی که هزار بار گفته شده، شکست بزرگیه. بعد از چند شروع ناتمام، این فیلم رو در سال گذشته...

فقط دلم برای همهٔ کسانی که درگیر بودند می‌سوزد. معلوم بود که هر آنچه قرار بود بشود، واقعاً تلاش شده — خیلی هم تلاش شده — اما نتیجه نداد. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یه فیلم پرهزینه که در بازگوییِ داستانی که هزار بار گفته شده، شکست بزرگیه. بعد از چند شروع ناتمام، این فیلم رو در سال گذشته دو بار دیدم. نه چون لذت‌بخش بود و خواستم دوباره تجربه‌ش کنم، بلکه چون آن‌قدر فراموش‌شدنی بود که یادم نبود قبلاً دیدمش؛ یا شاید آن‌قدر بد بود که ذهنم سعی کرده فراموشش کنه. به‌یادماندنی‌ترین جمله وقتی به‌زبان میاد که ماریان می‌فهمه رابین همون هوده: «این رو لباس مبدل می‌دونی؟!» — منظورش هودی بود که نماد دزدی‌های او شده. رابین جواب می‌ده: «خب، بقیه رو فریب داد!» من می‌پرسم «این رو سرگرمی می‌دونی؟!» اما منتظر جواب نمی‌مونم. بیشتر از این دربارهٔ فیلم نمی‌نویسم چون تحمل فکر کردن بهش رو ندارم؛ این نقد رو بیشتر به‌عنوان یادآوری برای خودم می‌نویسم که دفعهٔ سوم وقتمو باهاش تلف نکنم. اسم همون بازی ویدیویی که همه بچه‌ها دارن بازی می‌کنن چیه؟ Assassin’s Creed بود؟ چیزی شبیه اون؟ خب، دقیقاً همین حالته: رابین هود مثل شخصیتی مستقیم از یک بازی ویدیویی سراغت میاد. ظاهر و فضای فیلم هم شبیه بازیه، که اوضاع رو بدتر می‌کنه؛ انگار داری بچه‌ای نابالغ رو بازی کنه و خودت هیچ سرمایه‌گذاری احساسی تو تجربه نداری. بعد هم از سر تلاش برای به‌روز و طبق مُد بودن، فیلم آن‌قدر «ووک» می‌شه که تقریباً فراموش می‌کنن اصل ماجرا این بود که رابین هود از ثروتمندان می‌دزدید تا به فقرا بده. همه‌چیز شده یک‌جور همهمهٔ بی‌سامان از دیالوگ‌ها و اکشن‌های الهام‌گرفته از بازی‌های ویدیویی. دورش خط بکشید.