فیلم Pieces of a Woman 2020

من هرگز فیلمی از کورنِل موندروچو ندیده بودم، اما «تکه‌هایی از یک زن» خیلی زود سر و صدای جوایز معمول این فصل را به پا کرد. وقتی نتفلیکس حق پخش را گرفت، تماشای یک اثرِ آشکاراً «اُسکاری» تنها مسئله زمان بود. انتظار خاصی نداشتم جز امید به خوب بودن فیلم. ونسا کرابی (Mission: Impossible - Fallout, Hobbs & Shaw) و شیا لابوف (Honey Boy) نقش‌های...

من هرگز فیلمی از کورنِل موندروچو ندیده بودم، اما «تکه‌هایی از یک زن» خیلی زود سر و صدای جوایز معمول این فصل را به پا کرد. وقتی نتفلیکس حق پخش را گرفت، تماشای یک اثرِ آشکاراً «اُسکاری» تنها مسئله زمان بود. انتظار خاصی نداشتم جز امید به خوب بودن فیلم. ونسا کرابی (Mission: Impossible - Fallout, Hobbs & Shaw) و شیا لابوف (Honey Boy) نقش‌های محوریِ داستانی را بازی می‌کنند که با بسیاری از مردم — به‌ویژه زوج‌هایی که تجربه‌ای مشابه داشته‌اند — ارتباط برقرار می‌کند. صراحتاً می‌گویم: بدون شک یکی از بهترین فیلم‌هایی است که در سال گذشته دیده‌ام. فیلم از نظر تکنیکی فوق‌العاده‌است؛ به‌ویژه افتتاحیه‌ای که مدت‌هاست نظیرش را ندیده‌ام. برای سی دقیقه کامل (حتی قبل از ظاهر شدن کارت عنوان) یک سکانس زایمان بی‌وقفه و طولانی در نماهای ممتد اجرا می‌شود که آن را به یک «وانِر» باشکوه تبدیل می‌کند. موندروچو از تصویربرداری عالی بنجامین لوب و موسیقی زیبا وِرِی هوارد شور بهره می‌گیرد تا تجربه‌ای عاطفی و قدرتمند به بیننده هدیه دهد. اگرچه ویژگی‌های فنی برجسته‌اند، فیلمنامه دقیق و بسیار خوب نوشته‌شدهٔ کاتا وبر به کمک بازیگران درخشان، به‌ویژه بازیگران اصلی، به سطح بالاتری می‌رسد. بدون تردید ونسا کرابی بهترین بازی دوران کاری‌اش را ارائه می‌دهد و دامنهٔ احساسی‌ای نشان می‌دهد که فکر نمی‌کردم در او باشد. مسیر دِراماییِ مارتا تا حدی پیش‌بینی‌پذیر و کلیشه‌ای می‌شود، اما این هرگز باعث کاهش درگیری من با داستان نشد. راستش را بخواهید، یادم نمی‌آید آخرین بار چه فیلمی قبل از پایان پردهٔ اول مرا این‌قدر به گریه انداخته است؛ این خود گواهی‌ست بر واقع‌نمایی و اصالت فیلم. شیا لابوف هم شاید بهترین بازی‌اش را ارائه داده باشد، هرچند چند اجرای قبلی او را هم دوست دارم. او بار دیگر شایستگی‌های بازیگری‌اش را نشان می‌دهد و برای من یکی از بازیگران دست‌کم گرفته‌شدهٔ امروز است. درون‌مایهٔ مسیر شخصیت شان در فیلم در مقطعی برایم سوال‌برانگیز بود، اما مثل شخصیت کرابی همیشه پیگیر سرنوشتشان بودم. مالی پارکر هم به‌عنوان قابله‌ای که در تراژدی دخیل است، عالی‌ست و الن بٔرستین در نقش مادر مارتا، الیزابت، با بازی برجسته‌اش باعث شگفتی من شد — در ۸۸ سالگی فوق‌العاده است. با وجود پیش‌بینی‌پذیری برخی تحولات و نتیجه‌گیری‌ها، پایان فیلم یک واقعهٔ تأثرانگیز را فاش می‌کند که به یک ویژگی مشخص از شخصیت کرابی اشاره دارد و ضربه‌اش به من سخت بود. اما نقطه‌قوت عظیم فیلم اثر جانبی منفی هم دارد: پس از آن سی دقیقهٔ آغازینِ مسحورکننده و تکان‌دهنده، بقیهٔ فیلم هرگز به همان سطح از درگیری و غرق‌شدگی نمی‌رسد. با این حال داستان همچنان کمابیش جذاب است و پیام‌هایی مهم دربارهٔ بخشش، پذیرش، انصاف و فراموش‌کردنِ گذشته در خود دارد. تماشای فیلم برای بسیاری سخت خواهد بود، اما همین واقع‌نمایی بود که از ابتدا مرا بی‌کلام و واقعاً تحت‌تأثیر قرار داد. شاید فیلمی نباشد که بارها تکرارش کنم یا به همه پیشنهاد دهم، اما «تکه‌هایی از یک زن» داستانی تأثیرگذار دارد که تماشاگران زیادی با آن ارتباط عمیق برقرار خواهند کرد. در مجموع، فیلم شایستهٔ نامزدی‌ها و جوایز است و افتتاحیه‌اش یکی از بهترین‌های چند سال اخیر است. کارگردانی موندروچو نفس‌گیر است؛ سی دقیقهٔ اول پر از اضطراب و استرسِ شدید است که از سکانس زایمانِ تکان‌دهنده نشئت می‌گیرد و با نماهای طولانی اجرا شده است. ونسا کرابی و شیا لابوف بهترین اجراهای دورهٔ کاری‌شان را ارائه می‌دهند و به‌ویژه کرابی با دامنهٔ احساسی‌اش مرا حیرت‌زده کرد. فیلمنامهٔ کاتا وبر به‌طرز قابل‌لمسی و اصیلی جان می‌گیرد و بازیگرها مخاطب را جذب می‌کنند، هرچند برخی کمان‌های داستانی کلیشه‌ای و پیش‌بینی‌پذیرند. ستایش فراوان برای موسیقی هوارد شور و تصویربرداری بنجامین لوب و اجرای عالی مالی پارکر و الن بٔرستین. به کسانی که می‌خواهند داستانی احساسی با بازی‌هایی برجسته ببینند شدیداً توصیه می‌کنم، اما هشدار می‌دهم: گاهی اوقات بسیار سخت و دردآور است. امتیاز: A- «تکه‌هایی از یک زن نشان می‌دهد که گاهی، حتی وقتی همه تلاش خود را می‌کنند، نتایج تاریک رخ می‌دهد و همیشه پاسخی برای چرایی وجود ندارد. خوشبختانه فیلم راهی برای رشد پساتراماتیک حتی در دل ویرانی‌ترین شرایط هم نشان می‌دهد.» — جِیک واتت احساس می‌کنم نمی‌توانم «تکه‌هایی از یک زن» را نقد کنم بدون اینکه ابتدا به فاجعهٔ مطرح‌شده در مورد بازیگر اصلی، شیا لابوف، اشاره نکنم: اتهامات خشونت و آزار بسیار جدی‌اند. شدت این مسائل باعث شد نتفلیکس نام او را از بیشتر تبلیغات فیلم بردارد و با توجه به موضوع، این تصمیم منطقی به‌نظر می‌رسد. لابوف اجرای دردناکی ارائه می‌دهد، اما اتهامات اطرافش باعث می‌شود بخشی از فیلم آزاردهنده باشد — به‌ویژه صحنه‌ای که شخصیت او تلاش می‌کند رابطهٔ جنسی ناخواسته‌ای را تحمیل کند. با این حال، کنار گذاشتن کامل فیلم به‌سبب این مسائل به‌نفع کسانی نیست که هم پشت و هم جلوی دوربین تلاش کرده‌اند. فیلم داستان مارتا (ونسا کرابی) و شریکش شان (لابوف) را در طول یک سال روایت می‌کند؛ ماجرایی که با زایمان خانگی مارتا آغاز می‌شود و به تراژدی‌ای غیرقابل‌تصور بر می‌خورد که به‌دست قابلهٔ دستپاچه رخ می‌دهد. اندوه، زوج جوان را به‌طرز متفاوتی تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. بخش اول فیلم عشق عمیق بین آن‌ها را نشان می‌دهد، اما با گذشت ماه‌ها رابطه‌شان تحلیل می‌رود. موقعیت را مادر سلطه‌گر مارتا، الیزابت (الن بٔرستین)، بدتر می‌کند که هیچ‌گاه شان را نپسندیده و دخترش را شکست‌خورده می‌داند. کارگردان کورنِل موندروچو تصویری قدرتمند و گیرا از فقدان و سوگواری ساخته که کاملاً بر شانه‌های کرابی تکیه دارد. او اجرایی خام، جسمی و عاطفی دارد که واقعاً برجسته است. کرابی و بٔرستین پویایی یک خانوادهٔ واقعی را خلق می‌کنند که در صحنه‌ای پرتنش سر میز شام فوران می‌کند؛ یکی از قوی‌ترین صحنه‌های فیلم که اجرای دو بازیگر آن را فراموش‌نشدنی می‌کند. جو و تُن فیلم ملانکولیک است و با موضوع هم‌آهنگ است. همه‌چیز روزبه‌روز تاریک‌تر و دلگیرتر می‌شود چون مارتا و شان تصمیم‌ها و رفتارهای بدی اتخاذ می‌کنند که زندگی مشترک‌شان را نابود می‌کند. آن‌ها با غم به‌طرز متفاوتی کنار می‌آیند؛ او اندوهش را درونش نگه می‌دارد و او با پرخاشگری واکنش نشان می‌دهد. همین تفاوت واکنش‌هاست که این سفر را بسیار شخصی و اصلاً واقعی جلوه می‌دهد. با وجود کاستی‌هایی (از جمله پایانی ضعیف و استعاره‌های متعدد دربارهٔ ساختن پل و رشد سیب‌ها)، «تکه‌هایی از یک زن» از نمایش واقعیتی تلخ دربارهٔ انسان‌هایی به‌شدت زخمی و ویران‌شده از غم دور نمی‌ماند. فیلم سختی برای تماشا در برخی لحظات است، اما نگاهی صمیمی و مؤثر به سوگواری و دردی ارائه می‌دهد که به‌راحتی التیام نمی‌یابد. کاملاً درک می‌کنم چرا این فیلم نامزدهای زیادی دارد. موضوع فیلم سخت و واقعی است — اینکه فقدانِ یک کودک چگونه روابط اطرافیان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. اما صادقانه بگویم، به‌جز اجرای درخشان ونسا کرابی، فیلم در بهترین حالت متوسط است یا حتی ضعیف‌تر. این موضوع در فیلم «Ordinary People» با ظرافت و دقت بیشتری پرداخته شده است. شاید در فیلمنامه فیلم خوبی نهفته باشد. خودِ فیلم اما از آن تولیداتی است که «HDR» برایش یعنی «صددرصد حکومتِ تاریکی» — من به سختی می‌توانستم چیزی را روی صفحه تشخیص دهم. بعد از پنج دقیقه خاموشش کردم و چیز دیگری دیدم.