فیلم The Day After Tomorrow 2004

این فیلم تهدید می‌کرد و وعده می‌داد که قرار است یک فاجعه‌نمای غول‌پیکر و تا حدودی سیاسی باشد. جک هال مطمئن است که به‌خاطر اثرات گرمایش جهانی یخچال جهانی دیگری در شرف وقوع است، ولی دولت به حرفش گوش نمی‌دهد. درست همان‌طور که پیش‌بینی شده بود، آب‌وهوا دگرگون می‌شود و دنیا در معرض سرمای مرگبار قرار می‌گیرد؛ بدتر اینکه پسر جک در نیویورک گرفتار شده است. رولاند...

این فیلم تهدید می‌کرد و وعده می‌داد که قرار است یک فاجعه‌نمای غول‌پیکر و تا حدودی سیاسی باشد. جک هال مطمئن است که به‌خاطر اثرات گرمایش جهانی یخچال جهانی دیگری در شرف وقوع است، ولی دولت به حرفش گوش نمی‌دهد. درست همان‌طور که پیش‌بینی شده بود، آب‌وهوا دگرگون می‌شود و دنیا در معرض سرمای مرگبار قرار می‌گیرد؛ بدتر اینکه پسر جک در نیویورک گرفتار شده است. رولاند امریش انتخاب مناسبی برای کارگردانی چنین فیلمی بود. نمی‌توان انکار کرد که او در تخریب و منفجر کردن صحنه‌ها استاد است — از Independence Day و Stargate تا Universal Soldier و Godzilla. در آثار امریش، جلوه‌های بصری CGI پول‌ساز به چشم می‌آیند و او خوب می‌داند چگونه اشتهای تماشاگران برای ویرانی را تحریک کند. متأسفانه نیمه‌های دوم فیلم‌های او معمولاً به وعده‌هایشان عمل نمی‌کنند و همین در مورد The Day After Tomorrow هم صدق می‌کند. حتی با در نظر گرفتن احساسات اغراق‌آمیز معمول در فیلم‌های فاجعه‌ای و بقا، این فیلم بیش از حد روی ترفندهای قصه‌پردازی‌اش تکیه می‌کند و از پیام محیط‌زیستی‌ای که احتمالاً امریش می‌خواست منتقل کند، دور می‌شود. با گروه بازیگران حرفه‌ای و قابل‌اتکایی (با نقش‌آفرینی همیشه دیدنی دنیس کواید در نقش جک هال)، امریش خوب می‌داند که تماشاگران برای صحنه‌های هیجان‌انگیز جلوه‌های ویژه آمده‌اند. گردبادها، سیلاب‌ها و یخ‌زدگی ناگهانی صحنه‌های برجسته‌ای هستند، اما چند سال بعد فیلم باید به‌عنوان نمایش سطحی‌ای که هست نقد شود؛ حتی CGI گاهی مصنوعی به‌نظر می‌رسد. فرصت ساختن یک بلاک‌باستر با دل هوشمندانه از دست رفت و متأسفانه امریش، چه از سر بی‌حوصلگی و چه ناآگاهی، نتوانست معامله را تمام کند و یکی از آثار خوب ژانر را بسازد. تقریباً متوسط برای صحنه‌های تخریب، اما متأسفانه چیز زیادی برای توصیه کردن ندارد. امتیاز: 5/10 --- فکر می‌کنم کسانی که وجود تغییرات اقلیمی را انکار می‌کنند از فیلم‌هایی مثل این متنفرند. ناراحت می‌شوم اگر مواضع سیاسی یا اجتماعی‌ام مانع از این شود که نتوانم فیلم‌هایی را که دیدگاهشان با من فرق دارد، دوست نداشته باشم. من یک آتئیست سرسخت هستم اما از فیلم‌های مذهبی هم لذت برده‌ام. به علم پایبندم، اما داستان‌های علمی‌تخیلی گاهی آزادی‌های خلاقانه‌ای دارند و اگر فیلمی را دوست داشته باشم، حاضر هستم باورم را موقّتاً معلق کنم. خیلی‌ها به‌طور خودکار از آنچه با آن موافق نیستند متنفر می‌شوند. به هر حال، من از این فیلم واقعاً لذت بردم، چون از صحنه‌های جوی و جلوه‌های ویژه فاجعه‌ای خوشم می‌آید. از هوشمندی طرح و دیالوگ‌ها، آن‌طور که دیگران احساس کردند، آزرده نشدم. برای اطلاعات به‌روز درباره تغییرات اقلیمی فیلم سینمایی تماشا نمی‌کنم؛ اخبار و مستندها برای این کار وجود دارند. جلوه‌های ویژه به‌اندازه کافی خوب بودند و بله — صحنه‌هایی مثل یخ‌زدگی سریع از جو احتمالاً کمی اغراق‌آمیز است، اما به ضرب‌آهنگ تند قصه خدمت می‌کند. ایدهٔ وضعیت مکزیک در پایان کمی سیاسی و سنگین به‌نظر می‌آید، اما من حساسیت سیاسی زیادی ندارم، پس مشکلی ندارم. خلاصه: فقط سرگرمم کن — این فیلم این کار را می‌کند. --- The Day After Tomorrow جهان را بهتر از اکثر فیلم‌های بلای طبیعی به پایان می‌رساند؛ با یک کارگردان باتجربه در ژانر فاجعه و یک پیش‌فرض نسبتاً واقع‌گرایانه. رولاند امریش، استاد فیلم فاجعه، یکی از نمونه‌های کلاسیک فیلم‌های پسا-آخرالزمانی درباره بلایای طبیعی را ساخته است. سیلاب‌ها، سونامی، تگرگ، کاهش ناگهانی دما و موارد دیگر همه در خطرات این فیلم حضور دارند. فیلم داستان دانشمند اقلیم‌شناسی دنیس کواید را دنبال می‌کند که هشدار می‌دهد یک دوران یخ‌بندان سریع در راه است. وقتی یخ جهانی انسان‌ها را غافلگیر می‌کند، بازماندگان باید در برابر دماهای غیرقابل‌تصور به دنبال پناه و امید بگردند. این فیلم با فیلم‌برداری‌ای که دشت‌های یخ‌زده پهناور و بناهای نمادین محصور در یخ را به تصویر می‌کشد، خود را متمایز می‌کند. بازی‌ها قوی هستند — با وجود بازیگرانی مثل کواید، گیلنهال و راسوم — و داستان ساده است که برای یک فیلم بقا در برابر فاجعه جواب می‌دهد. The Day After Tomorrow نسبت به بعضی از آثار اخیر امریش مثل Moonfall یا 2012 اندکی واقع‌گرایانه‌تر به‌نظر می‌رسد و در عین حال از کارگردانی بهره می‌برد که در نمایش تخریب بناهای تاریخی روی پرده بزرگ استاد است. --- «جک هال» (دنیس کواید) دانشمندی تا حدی بی‌آبروست که درباره فاجعه قریب‌الوقوع هشدار می‌دهد، زمانی که مادر همه طوفان‌های یخی جمع می‌شود — دماها را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد و سونامی‌ها و برف‌سنگین تمدن را ویران می‌کنند. بدبختی‌های او با گرفتار شدن پسرش «سم» (جیک گیلنهال) در نیویورک تشدید می‌شود. فیلم کمی روی CGI تکیه دارد و قطعاً داستان تا حدی نخ‌نمایی و دور از واقعیت است، اما این یک فیلم فاجعه‌ای است و انتظار آثار نوبل‌آورانه را ندارم. گیلنهال جوان چشم‌نواز است و ماجراهای او کمی جذاب‌تر از سفر خطرناک پدرش از واشنگتن است. خط داستانی نوعی صداقت اغراق‌آمیز دارد که کمی مضحک است و سخنرانی پایانی رئیس‌جمهور «بکر» (کنت ولش) نیز کمی سطحی است. خوشبختانه فیلم اصلاً رمانتیک نیست — یک فیلم فاجعه‌ای سرراست و سرگرم‌کننده است که اگرچه خیلی طولانی است، ارزش تماشا را دارد. --- The Day After Tomorrow فیلم علمی‌تخیلی هیجان‌انگیزی است که از کتاب The Coming Global Superstorm الهام گرفته و هشدارهای زیست‌محیطی را با عظمت نماهای فاجعه‌آمیز ترکیب می‌کند. هرچند از نظر علمی به‌درستی مورد انتقاد قرار گرفته، اما این فیلم از طریق جلوه‌های بصری شدید و داستان‌های احساسی به‌طور قدرتمندی آگاهی درباره تغییرات اقلیمی را افزایش می‌دهد. با بازی‌های قابل‌اطمینان و تصاویر قدرتمند، این فیلم برای طرفداران سینمای فاجعه و موضوعات اقلیمی تماشایی است. --- 74/100 یک فیلم فاجعه‌ای از رولاند امریش که این‌بار درباره یخ‌زدن زمین است. با وجود تمام شبه‌علم‌ها و رفتارهای غیرواقعی شخصیت‌ها، سبک «بی‌خیال واقع‌گرایی، تمام‌قد به جلو» امریش صحنه‌های اکشن هیجان‌انگیز و جلوه‌های چشم‌نواز خلق می‌کند. این فیلم به‌اندازه 2012 اغراق‌آمیز نیست اما تقریباً به همان اندازه سرگرم‌کننده است. ریتم‌بندی عالی است و زمان بیش از دو ساعت خیلی سریع می‌گذرد. شخصیت‌ها باوجود تصمیمات غیرمنطقی، دوست‌داشتنی‌اند و در مجموع من کاملاً سرگرم شدم. سرگرم‌کننده و لذت‌بخش.