فیلم Blue Beetle 2023

Blue Beetle از فرمول معمول فیلم‌های آغازین ابرقهرمانی پیروی می‌کند: بسیار قابل‌پیش‌بینی و کم‌خلاقیت روایتی. اما همهٔ این ضعف‌ها تا حد زیادی با بازی‌های صادقانهٔ بازیگران لاتین‌تبار — خولو ماریدونه (Xolo Maridueña) درخشان است — و با فرهنگ غنی مکزیکی که فیلم را احاطه کرده جبران می‌شوند. سرگرمی هم به‌واسطهٔ ترکیب خوب اکشن CGI با سکانس‌های مبارزهٔ هماهنگ و موسیقی پرانرژی بابی کرلیک تضمین شده...

Blue Beetle از فرمول معمول فیلم‌های آغازین ابرقهرمانی پیروی می‌کند: بسیار قابل‌پیش‌بینی و کم‌خلاقیت روایتی. اما همهٔ این ضعف‌ها تا حد زیادی با بازی‌های صادقانهٔ بازیگران لاتین‌تبار — خولو ماریدونه (Xolo Maridueña) درخشان است — و با فرهنگ غنی مکزیکی که فیلم را احاطه کرده جبران می‌شوند. سرگرمی هم به‌واسطهٔ ترکیب خوب اکشن CGI با سکانس‌های مبارزهٔ هماهنگ و موسیقی پرانرژی بابی کرلیک تضمین شده است. فیلم به‌طرزی نامأنوس برچسب عضویت در DCEU خورده در حالی که واضح است باید در مجموعه‌ای مستقل‌تر قرار می‌گرفت. احتمالاً جیمز گان نمی‌خواست شروع DCU را با یک شخصیت کمتر شناخته‌شده آغاز کند که منطقی است، اما وصل‌کردن آن به یونیورس سینمایی‌ای که به‌زودی قرار است تغییر کند، محل سؤال است. قطعاً دوباره جایمی رِیزِز (Jaime Reyes) را خواهیم دید. امتیاز: B+ - چند ماه قبل از اکران: «نه، به‌نظرم خیلی معمولیه؛ حتی نمی‌دونم این بلوبیتل کیه. خب، حداقل یه شمشیر از فاینال فانتزی داره!» - چند روز قبل از اکران: «وای، چی شد؟ امتیازش خوبه؟ حالا من کنجکاوم!» - چند دقیقه پس از خروج از سینما: «اوه...» خلاصه اینکه من خوشم نیومد. بلوبیتل شبیه ترکیبی از داستان آغاز قهرمان، آیرون‌من، ونوم و اسپایدرمن است، با ذره‌ای از دینامیک خانوادگی انکانتو (یا سریع و خشمگین — انتخاب با شما). نکتهٔ برجسته بیشتر عامل خجالت‌آور بودن فیلم است: جوک‌های عجیب، گرافیک‌هایی که در بهترین حالت میان‌رده‌اند و طرحی کلیشه‌ای — همه‌چیز حس ساختگی دههٔ ۲۰۰۰ را دارد. بد نیست؛ گاهی حتی خوب هم می‌شود — اگر به این سبک علاقه داشته باشید قطعاً خنده‌تان می‌گیرد. اما این کافی نیست که فیلم را اثر خوبی بنامیم. پ.ن. متوجه شدم همیشه در پردهٔ اول حوصله‌ام سر می‌رود؛ معرفی شخصیت‌ها و توضیحات اولیه طوری طراحی شده که انگار مخاطب برای اولین‌بار است که با جهان روبه‌رو می‌شود. فرقی نمی‌کند فیلم را دوست داشته باشم یا نه؛ همیشه منتظر شروع اکشن واقعی هستم. شاید بهتر بود اسمش را «بطری آبی» می‌گذاشتند به‌خاطر آن مگس مزاحمی که بی‌دلیل دور و بر می‌چرخه. سوزان ساراندون (چرا؟) نقش مگالومانیک مدیر شرکتی به‌نام کُرد را دارد که دنبال ساخت یک ابرسرباز («OMAC») با استفاده از یک سکاراب بیگانه است؛ سکارابی که می‌تواند انسان را با یک اندواسکلت تقریباً غیرقابل‌تخریب همگرا کند. مستخدمهٔ خانمِ شرکت به‌دلیل استفاده از حمام لوکسِ صاحب‌خانه گرفتار و اخراج می‌شود؛ او و برادرش بیکار می‌شوند و با «جنی» (برونا مارکیزین)، خواهرزادهٔ مصممِ بدمن آشنا می‌شوند که می‌خواهد نظامی‌شدن شرکت پدرش را متوقف کند. او گجت را از مقر بیرون می‌کشد و به جایمی (خولو ماریدونه) می‌دهد با تأکید بر اینکه حتی جعبه را باز نکند. البته بازش می‌کنند و بعد او و وسیلهٔ آبیِ درخشان دوست می‌شوند — می‌تواند پرواز کند، با سرعت حرکت کند و قدرت فوق‌انسانی دارد. کُرد می‌خواهد آن را پس بگیرد، پس مزدورش نیمه‌مکانیزه «کاراپاکس» (راول مکس تروخیلو) را وارد عمل می‌کند و به‌طرزی کند به نقطهٔ نهایی‌ای می‌رسیم که از دور هم کاملاً قابل‌پیش‌بینی است. همهٔ این‌ها حس یک فیلم تلویزیونی استاندارد را می‌دهد: جلوه‌های بصری خوب است اما ترقه‌بازی‌های پرزرق‌وبرق، نصف کردن اتوبوس یا انفجارهای بی‌پایان دیگر برای نجات یک فیلم کافی نیستند؛ باید کمی اصالت وجود داشته باشد. به‌جز دوزبانه‌بودن، نوآوری قابل‌توجهی ندارد. شخصیت‌ها عمدتاً فراموش‌شدنی‌اند — به‌خصوص عموی آزاردهندهٔ «رودی» (جورج لوپز) که استعداد عجیبش در فناوری‌های سوپر-تک واقعاً مضحک به‌نظر می‌رسید! فیلم خیلی طولانی است و حضور آشکار یک دنباله در پایان غم‌انگیز است. این داستان ضعیف و بازیگران نسبتاً ضعیفی دارد که به‌نظر می‌رسد برای پر کردن خلأ بازار اسپانیایی‌زبان آمریکا طراحی شده. شاید آنجا جواب بدهد؛ برای بقیه جاها چندان ضروری نیست. بلوبیتل خیلی عالیه!! وای! 👏🏻👏🏻👍🏻👍🏻 نکات مثبت: فضای سبک و خانوادگی. داستان عشق شامل یک خدای چندصدساله نمی‌شود. در کل پیام بسیار مثبتی دارد. نکات منفی: خط داستانی کلیشه‌ای ابرقهرمانی. شرور بزرگ CGI و برخی صحنه‌های مبارزه نسبتاً بی‌هیجان‌اند. به‌نظرم بد نیست. پیام فیلم وجود دارد اما مثل خیلی از فیلم‌های امروز به‌زور به بیننده القا نمی‌شود؛ آن‌قدر ظریف است که مزاحمتی ایجاد نمی‌کند. البته حواس‌پرتی‌هایی هم هست — همان اتفاقات «چون داستان لازم داشت» که باعث چشم‌غره‌رفتن می‌شوند و در بسیاری از آثار امروز دیده می‌شوند، اما در اینجا کم‌رنگ‌ترند. تم‌ها سرگرم‌کننده‌اند و به‌قدری مناسب‌اند که بخواهی بچه‌ها آن را ببینند؛ در پایان هم فیلم سعی نمی‌کند چیز جدیدی اختراع کند، فقط می‌خواهد سرگرم‌کننده باشد. همین خواستهٔ من از فیلم‌هاست: می‌خواهم دوباره در سینما خوش بگذرد و این فیلم این حس را منتقل می‌کند. مشکل این است که انگار فراموش شده منتشر شده؛ شخصیت تقریباً ناشناخته بود، تبلیغات ناچیز بود، و زمان اکران هم وقتی مخاطب از فیلم‌های ابرقهرمانیِ سیاسی خسته بود. در نتیجه فیلم تا حدی شکست خورد، در حالی که لیاقتش بیشتر از این بود. بلوبیتل در پایان من را قانع کرد. در بخش‌هایی از فیلم کاملاً قانع نشده بودم — نه اینکه خسته یا آزاردهنده باشد، فقط حسش را نگرفتم — اما در نیمهٔ دوم کم‌کم بیشتر درگیر شدم. اکثر بازیگران سطح نسبتاً مشابهی دارند و اجرای محکمی دارند. از اجرای جورج لوپز در نقش رودی خیلی لذت بردم؛ او به فیلم زندگی و طنز می‌بخشد. خولو ماریدونه در نقش اصلی بیش از حد انتظارات خوب عمل می‌کند، و برونا مارکیزین هم در کنار او جالب است؛ هرچند بخش خانوادهٔ کُرد برایم به اندازهٔ داستان خانوادهٔ ریزِز جذاب نبود. در این زمینه هرچه دربارهٔ سوزان ساراندون کمتر گفته شود بهتر است — در بهترین حالت متوسط است. نمی‌گویم سازندگان با این اثر شاهکار کردند، اما قطعاً پتانسیل شخصیت برای آینده وجود دارد — گفته می‌شود قرار است او را در DCU ادامه دهند. در مجموع، تماشای این فیلم برای طرفداران ابرقهرمانی قابل‌قبول است. اووف — یک ورودی مصرفی دیگر در کابوس CGI سینمای امروز. حتی یادم نیست این مال DC بود یا مارول؛ فکر کنم DC. واقعاً به ته بشکه رسیده‌اند، حتی تلاش می‌کنند تصویر نسبتاً زنندهٔ قهرمان را باحال نشان دهند. من را یاد آن نسخهٔ اسپایدرمن در Venture Bros می‌اندازد که از سوراخی در پایین کمرش ابریشم می‌پاشید، اما این یکی خنده‌دار هم نیست. عجیب و نامنسجم.