فیلم 12 Strong 2018

خیلی به سلیقهٔ من نزدیک نبود، اما نمی‌توانم بگویم «بد» است. فیلم تا حدی کلیشه‌ای و بسیار میهن‌پرستانهٔ آمریکایی است (طنز این‌که بازیگر اصلی استرالیایی است)، اما... فکر می‌کنم «حرفه‌ای» بهترین توصیف باشد. نمی‌خواهم از تماشاگران هدف فیلم که از «۱۲ استرانگ» لذت می‌برند ایراد بگیرم. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — برای من کاملاً مناسب نبود، اما قطعاً جذابیتش را درک می‌کنم. از هر جهت...

خیلی به سلیقهٔ من نزدیک نبود، اما نمی‌توانم بگویم «بد» است. فیلم تا حدی کلیشه‌ای و بسیار میهن‌پرستانهٔ آمریکایی است (طنز این‌که بازیگر اصلی استرالیایی است)، اما... فکر می‌کنم «حرفه‌ای» بهترین توصیف باشد. نمی‌خواهم از تماشاگران هدف فیلم که از «۱۲ استرانگ» لذت می‌برند ایراد بگیرم. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — برای من کاملاً مناسب نبود، اما قطعاً جذابیتش را درک می‌کنم. از هر جهت فیلم جنگی قابل قبولی است با داستانی که ارزش روایت دارد. حیف که بازیگران فرصت کافی برای درخشیدن ندارند، اما جنبه‌های فنی، موسیقی متن و این‌که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، همچنان «۱۲ استرانگ» را ارزش یک یا دو بار تماشا کردن می‌کند. ۸/۱۰ تلخی کنایه‌آمیزی دارد که «۱۲ استرانگ» فقط سه سال قبل از سقوط کابل منتشر شد — سقوطی که سریع‌تر از کارنامهٔ کوین اسپیسی رخ داد. به هر حال، این فیلم به همان اندازه با جنگ افغانستان مرتبط است که قیام عرب‌ها با «لورنس عربستان» — و دقیقاً از همین منظر به نظر می‌رسد کارگردان نیکولای فولگسیگ و فیلم‌نامه‌نویسان تد تالی و پیتر کریگ تصویرشان از ژنرال دوستم (نوید نگهبان) را از دریچهٔ پَتون جورج سی. اسکات گرفته و به او نوعی ارتقای «قهرمان تاریخی» داده‌اند. به‌طور کلی، فیلم در دنیای خیالی خودش زندگی می‌کند. قبول دارم که اکثر فیلم‌ها آزادی‌هایی دارند، اما کاری که «۱۲ استرانگ» انجام می‌دهد بیشتر شبیه رهاشدگی است. فیلم ادعا می‌کند «یکی از شگفت‌انگیزترین دستاوردهای نظامی آمریکا» را نشان می‌دهد، چیزی که القاعده «آن را... بدترین شکست‌شان می‌داند». آن ادعای اول—خب، چرا که نه؟ اما دربارهٔ ادعای دوم، ممکن است القاعده آن را «بدترین شکست» خود بداند یا نه، و حتی اگر می‌دانستند هم بعید است آشکارا آن را بپذیرند، پس سؤال این است که منبع این ادعا کیست؟ بعلاوه گفته می‌شود که ژنرال واقعی دوستم و کاپیتان میچ نلسون (کریس همسورث) «تا امروز دوستان نزدیک باقی مانده‌اند» — که یعنی هرگز برای داشتن یک دوست خیالی دیر نیست، مخصوصاً که میچ نلسون خودِ شخصیتی تخیلی است (بر پایهٔ فرماندهٔ سبزبرِت مارک ناتش، که گمان می‌کنم عقل سلیم داشت و نمی‌خواست با این به‌اصطلاح دستاورد همراه شود).