فیلم The Italian Job 2003

«اوشِنز ۵» گروه دزدان جان بریدجر بعد از یک سرقت جسورانهٔ طلا در ونیز فریب خورده و برای مرده گذاشته می‌شوند. اعضای بازمانده دوباره گرد هم می‌آیند و در لس‌آنجلس دست به انتقام می‌زنند و تلاش می‌کنند طلای‌شان را پس بگیرند — کار آغاز می‌شود! می‌توانست این بازسازی فاجعه‌ای کامل باشد. من اهل بریتانیا هستم و موج نفرتی که در وطنم پس از اعلام بازسازی به‌پا شد،...

«اوشِنز ۵» گروه دزدان جان بریدجر بعد از یک سرقت جسورانهٔ طلا در ونیز فریب خورده و برای مرده گذاشته می‌شوند. اعضای بازمانده دوباره گرد هم می‌آیند و در لس‌آنجلس دست به انتقام می‌زنند و تلاش می‌کنند طلای‌شان را پس بگیرند — کار آغاز می‌شود! می‌توانست این بازسازی فاجعه‌ای کامل باشد. من اهل بریتانیا هستم و موج نفرتی که در وطنم پس از اعلام بازسازی به‌پا شد، بسیار شدید بود؛ مردم فریاد می‌زدند «چطور جرأت کردند یک میراث بریتانیایی را بازسازی کنند؟» وضعیت با اظهارنظر بازیگر اصلی و چهرهٔ محبوب فیلم، ادوارد نورتون، که گفت این پروژه صرفاً یک تعهد قراردادی است و طرفداران آثارش بهتر است «The Italian Job» را نادیده بگیرند، بدتر هم شد. آیا پس حتماً محصولی ضعیف از کار درآمد؟ در واقع نه. کارگردان اف. گری گری نسخهٔ ۱۹۶۹ را بازسازی نکرده، حتی بازتصویری هم انجام نداده؛ مینی‌ها و طلا حضور دارند، اما آن لحظات شاخصی که در فیلم ۱۹۶۹ بسیار محبوب بودند در اینجا دیده نمی‌شوند. بنابراین آنچه به دست می‌آوریم یک فیلم سرقت-در-قالب-انتقام بسیار شیک است که گاهی کمی بیش از حد براق می‌نماید، اما فیلمنامه‌اش تیز است، سکانس‌های اکشنش پیوسته و گروه بازیگران به‌خوبی به‌صورت تیمی عمل می‌کنند. مارک والبرگ، ماس دف، جیسون استاتهام، ست گرین و شارلیز ترون همگی خوب ظاهر شده‌اند، و بازی ادوارد نورتون در نقش استیو با لحن فریبنده‌اش لذت‌بخش است. به شوخی این فیلم را «اوشِنز ۵» نامیده‌ام، اما این موضوع به هیچ‌وجه لطمه‌ای به «The Italian Job» وارد نمی‌کند؛ شاید از خنک‌بازی جَزیِ سودربرگ در «اوشِنز ۱۱» بی‌بهره باشد، اما به‌خودیِ خود فیلمی سرگرم‌کننده و لذت‌بخش است. امتیاز نزدیک به ۷ در IMDb کاملاً منصفانه است. ۷/۱۰ --- «The Italian Job فیلمی خنک، شیک و سرشار از اکشن با بازیگرانی فوق‌العاده و بدلکاری‌هایی شگفت‌انگیز است.» این فیلم کار نشدنی را انجام می‌دهد — مینی کوپرها را جذاب می‌کند! با حضور ستاره‌هایی چون مارک والبرگ، جیسون استاتهام و شارلیز ترون، فیلمی پرسرعت و پرانرژی است که از وقار و هیجان لبریز است. این گروه نزدیک از دزدان در مأموریتی انتقام‌جویانه‌اند تا از کسی که به همه‌شان خیانت کرده و رهبرشان را به قتل رسانده، دزدی کنند. با داشتن انگیزهٔ درست و حسِ برتریِ اخلاقی، شخصیت‌ها جالب‌تر و آسان‌تر برای هم‌دلی می‌شوند وقتی قانون را می‌شکنند تا به هدفشان برسند. رانندگی بدلکاری و فیلم‌برداری به‌طرز بی‌نقصی با هم آمیخته شده‌اند تا فیلمی پرهیجان و تماشایی خلق کنند که دیدنش لذت‌بخش است و ارزش تکرار دارد. --- این فیلم را چند بار در طول سال‌ها دیده‌ام و هنوز هم به‌عنوان یک تریلر سبک و سرگرم‌کنندهٔ سرقت، پا برجاست. بازی گروهی با والبرگ، ترون، گرین و ماس دف شیمی بسیار خوبی دارند. افسوس می‌خورم که دنبالهٔ برنامه‌ریزی‌شده هرگز به ثمر نرسید — تعجب‌آور است که پارامونت تلاش نکرده حتی با بازگرداندن چند بازیگر مثل والبرگ و ترون دنباله‌ای بسازد. تماشای نورتون هم در فیلم حواس‌پرت‌کن است وقتی می‌دانیم او عملاً به خاطر فشار قرارداد در این پروژه حضور داشته. شاید بدعت باشد، اما من این نسخه را به اصل ۱۹۶۹ ترجیح می‌دهم. ۴٫۰/۵ --- به جز ماندن نام «بریدجر» (که خودش نقشی در سرقت نداشت و در آن زمان زندانی بود)، این فیلم هیچ ارتباطی با نسخهٔ ۱۹۶۹ هم‌نام ندارد. این صرفاً بهانه‌ای است برای گردآوری یک گروه بازیگر مناسب و کمی خوش‌گذرانی؛ در این هدف تا حدی موفق است. گروهی از دزدان زیرک نقشه‌ای جسورانه برای سرقت مقدار زیادی طلا از یک خانه در ایتالیا می‌کشند. اما هنگام خروج از کشور خیانت می‌شوند و در یک مخزن یخ‌زده رها می‌گردند. یک سال بعد، اعضای گروه—به‌جز رهبرشان دونالد ساترلند (بریدجر)—ردِ خائن را می‌زنند و مصمم‌اند غنیمت را بازپس گیرند. تلاش کاری جذاب است: جیسون استاتهام در نقش «رابِ خوش‌تیپ»، ست گرین در نقش لیلِ نردی و یاسین بی (ماس دف) با نام مستعار «Left Ear»، همراه با دختری که هم‌پیمانشان کشته شده بود—استلا (شارلیز ترون)—طرح‌ریزی و اجرای این سرقت جسورانه را برعهده دارند. متأسفانه مارک والبرگ چندان جذاب نیست و ادوارد نورتون هم چندان تأثیرگذار عمل نمی‌کند و فیلم زمان زیادی صرف می‌کند تا به ریتم کافی برسد. بیست دقیقهٔ پایانی نسبتاً هیجان‌انگیز است، اما برای من خیلی دیر و کم است. در مجموع تولیدی آراسته و جذاب است؛ حیف که حتی مینی‌ها هم نتوانستند آن را بهبود بخشند.