فیلم Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore 2022

«فانتاستیک بیست‌ها: اسرار دامبلدور» نسبت به آثار قبلی پیشرفت قابل‌توجهی دارد؛ نشان می‌دهد استیو کلاوز واقعاً می‌تواند معجزه کند، در حالی که جی. کی. رولینگ هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن دارد. با جابه‌جایی کامل تمرکز فرنچایز به رابطهٔ عاشقانهٔ آلبوس دامبلدور و گلرت گریندل‌والد و بررسی نقائص دامبلدور و گذشتهٔ تراژیک و پیچیدهٔ خانواده‌اش، فیلم بخش روایی‌ای احساسی و واقعاً جذاب به‌دست می‌آورد. اجرای...

«فانتاستیک بیست‌ها: اسرار دامبلدور» نسبت به آثار قبلی پیشرفت قابل‌توجهی دارد؛ نشان می‌دهد استیو کلاوز واقعاً می‌تواند معجزه کند، در حالی که جی. کی. رولینگ هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن دارد. با جابه‌جایی کامل تمرکز فرنچایز به رابطهٔ عاشقانهٔ آلبوس دامبلدور و گلرت گریندل‌والد و بررسی نقائص دامبلدور و گذشتهٔ تراژیک و پیچیدهٔ خانواده‌اش، فیلم بخش روایی‌ای احساسی و واقعاً جذاب به‌دست می‌آورد. اجرای عالی جود لاو و مَدس میکلسن هم به این موضوع کمک زیادی می‌کند. حیف که نیمهٔ اول از دستکاری‌های مکرر روایت رنج می‌برد؛ شخصیت‌هایی که زمانی اهمیت داشتند به ماجراجویی‌های بی‌ربط فرستاده می‌شوند و سازندگان سعی می‌کنند نکاتی از قسمت‌های قبل را دست‌کاری یا اصلاح کنند که هم فیلم‌های قبلی را تضعیف می‌کند و هم ریتم این فیلم را خراب می‌سازد. کشتی الآن دیگر در حال غرق شدن نیست، اما خسارت شاید بیش از حد باشد که بشود به سفر ادامه داد. (امتیاز: B) فیلم بیشتر وقتش را صرف حرف‌زدن شخصیت‌ها و مسخ‌کردن‌شان در نگاه‌کردن به پنجره می‌کند تا ارائهٔ سکانس‌های جادویی قابل‌توجه — در حالی که عملاً همین‌هاست که مخاطب از چنین فیلم‌هایی انتظار دارد. باز هم یک «میه»؛ «فانتاستیک بیست‌ها: اسرار دامبلدور» از دو فیلم قبلی بدتر نیست که لااقل نکتهٔ مثبتی است. احساس می‌کنم همهٔ این سه فیلم آن «چیزی»ی کم را دارند، هرچند دقیقاً نمی‌دانم آن «چیزی» چیست. نسبت به بازیگران هم همان حس را دارم: ادی ردمین و جود لاو برایم چندان تأثیرگذار نبودند؛ هرچند اینجا لاو در بهترین وضعیتش است. اجرای جسیکا ویلیامز را تا حدی دوست داشتم. ریتم فیلم کمی ناپایدار است و پایان احساسِ به تأخیر افتادن می‌دهد — شخصاً بخش قابل‌توجهی از آن را کوتاه می‌کردم. دیالوگ‌ها و طنز متوسط‌اند، اما یک صحنه با پیکت و تدی واقعاً من را خنداند. در کل، از این اسپین‌آف‌ها و پری‌کوئل‌های «هری پاتر» کاملاً ناامید شده‌ام. ما فقط قصه می‌خواهیم. تمام فیلم شبیه یک پردهٔ پرکننده بود بدون محتوای واقعی. شاید رولینگ می‌خواست سه‌گانه باشد و استودیو خواهان محتوای بیشتر بود، پس پرش کردند به چیزهایی که عملاً هیچ‌چیز نبودند، شبیه سه‌گانهٔ هابیت یا بعضی آثار دیگر. خوبه!!! نسخهٔ اول را زیاد دوست نداشتم، دومی را واقعاً نفهمیدم و این یکی همان روند را ادامه می‌دهد. بیش از دو ساعت فیلم یک خستگی مطلق بود، عمدتاً چون برایم قصه بسیار ضعیف بود و با شخصیت‌ها که حتی بعد از سه فیلم هم ارتباطی برقرار نکرده‌ام. نکتهٔ مثبت شاید این باشد که جود لاو در نقش دامبلدور قابل قبول است و جلوه‌های ویژه هم وقتی می‌شد چیزی دید، خوب بودند چون فیلم اغلب تاریک فیلم‌برداری شده بود. واقعاً نمی‌دانم این سری چطور می‌خواهد ادامه پیدا کند؛ شاید در نهایت به سرویس‌های خانگی منتقل شود. (امتیاز: 1.75/5) باید اعتراف کنم که با یک پیش‌داوری منفی به تماشای این فیلم رفتم، به‌دلیل اخراج جانی دپ و واکنش‌هایی که نسبت به آن بود. اما مشکل فقط شروع نبود؛ بقیهٔ فیلم هم چیزی نداشت جز مجموعه‌ای جلوه‌های ویژه. فیلم اول «فانتاستیک بیست‌ها» رنگی، خانوادگی، پر از شگفتی و طنز و ماجرای قشنگی بود؛ این فیلم اما هیچ‌کدام از آن‌ها نیست. نمی‌دانم چرا اسمش را «فانتاستیک بیست‌ها» گذاشته‌اند؛ بهتر بود «درام سیاسی خسته‌کننده در دنیای پاتر» می‌گذاشتند. تاریک، کدر و عمدتاً خسته‌کننده است و به‌خاطر فضای جدی‌اش فیلمِ خانوادگی هم نیست. تنها صحنه‌های لذت‌بخش، حملات جادویی‌اند که به‌خاطر جلوه‌های ویژه دیدنی شده‌اند. حتی بخشِ پایانیِ به‌ظاهر خوشحال‌کننده هم کش پیدا کرده و خسته‌کننده شده است. بیش از حد طولانی و عمدتاً فراموش‌شدنی. دلم برای احساسی غیر از بی‌تفاوتی در این سری تنگ شده است.