«دلم برایت میسوزد. — چطور کمکتان کنم، بازرس؟ چند تا بلیت برای ضیافت پلیس بخرم؟»
از همان آغاز فیلم حس واقعی و ملموسی دارد که بلافاصله بیننده را جذب میکند. چه بهخاطر بازی دقیق شخصیتها باشد، چه بهخاطر ترکیببندی کاری که رابرت وایز ارائه کرده، فیلم تأثیرگذار است و تماشاگر را با خود همراه میکند. بهنوعی شما را کنار باربارا گراهام قرار میدهد تا همه احساساتی...
«دلم برایت میسوزد. — چطور کمکتان کنم، بازرس؟ چند تا بلیت برای ضیافت پلیس بخرم؟»
از همان آغاز فیلم حس واقعی و ملموسی دارد که بلافاصله بیننده را جذب میکند. چه بهخاطر بازی دقیق شخصیتها باشد، چه بهخاطر ترکیببندی کاری که رابرت وایز ارائه کرده، فیلم تأثیرگذار است و تماشاگر را با خود همراه میکند. بهنوعی شما را کنار باربارا گراهام قرار میدهد تا همه احساساتی را که خودش تجربه میکند، حس کنید.
داستان حول زندگی تیره و تار باربارا گراهام و دادگاهی شکل میگیرد که نهایتاً به اعدام او منتهی میشود؛ همهچیز تاریک و نگرانکننده است. کودکی در خانوادهای از همگسسته (صرفاً به آن اشاره شده)، اعتیاد، شهادت دروغ، فحشا، حقهکاری، سرقت و در نهایت قتل — همه هست؛ و با اینحال چرا بیننده نسبت به باربارا کاملاً احساس همدردی میکند؟ آیا چون او بهعنوان قربانی جامعه تصویر شده است؟ یا صرفاً چون دیدن نحوهای که این زن در هر قدم از اینسو به آنسو پرتاب میشود بسیار شوکهکننده است؟ در هر صورت، فیلم یک پیروزی در ارائه شخصیت است؛ نگاهی انفجاری به نابودی آرزوها و رویاهای یک زن و نگاهی مبهم به تأثیر مطبوعات بر چنین دادگاههایی که آنها را به رویدادهای ملی و متهم را به ستارههایی ملی تبدیل میکنند.
بهعنوان یک زندگینامه جنایی، فیلم با مهارت پرداخته شده — شاید حتی کمی بیش از حد. سازندگان در اینجا تلویحاً اشاره میکنند که گراهام ممکن است بیگناه بوده باشد، اما هیچ مدرک قابلتوجهی برای تقویت این تلویح ارائه نمیشود. بهجز ادعاهای مکرر بیگناهیِ خودِ گراهام، این جهتگیری فیلم کمی ناموجه بهنظر میرسد، مخصوصاً که هر تحقیقی در پرونده واقعی اغلب او را گناهکار نشان میدهد. با این حال این ایراد جزئی است؛ بسیاری از فیلمهای محبوبم نیز تاریخ را تغییر دادهاند، و از آنجا که بخشهای زیادی از این فیلم عالی و درست کار شدهاند، بیانصافی است اگر آن را به هر کسی که حتی کمی به تاریخ سینمای کلاسیک علاقهمند است، توصیه نکنم.
سوزان هایوِر نقش گراهام را بینقص ایفا میکند؛ او هر نکته عاطفی وضعیت انسانی را به درستی نشان میدهد. نمایشهای پرانرژی او لذتبخشاند و لحظات دلشکستگی و سرگشتگیاش واقعی و در سطح بهترینهای سینمای کلاسیک هستند. آکادمی در این مورد درست عمل کرد؛ اسکاری که برای سوزان هایور تعلق گرفت، دیرهنگام ولی سزاوار بود. او در طول دوران بازیگریاش نقشهای چالشبرانگیز زیادی را پذیرفت؛ قطعاً بازیگری بزرگ است و آکادمی در سال 1958 نتوانست چنین کلاس استادی لایهلایهای را نادیده بگیرد.
بقیه بازیگران نیز درخشاناند، و از تنظیم جاز فوقالعاده جانی ماندل (با اجرای درخشان جری مالیگان) که کاملاً با تپش و غم فیلم هماهنگ است نیز نباید غافل شد.
فیلم از نظر تصویر و صدا فوقالعاده است و از آغاز تا پایان شما را مجذوب نگه میدارد. و چه پایانبندیای—در هنگام نتیجهگیری ممکن است همراه خودِ باربارا نفستان را حبس کنید. واقعاً شاهکاری در صنعت فیلمسازی. 9/10
نکته: برای تماشا با زیرنویس چسبیده لطفا از برنامههایی مثل MXPlayer استفاده بفرمایید تمامی عناوین دارای زیرنویس چسبیده سافت ساب میباشند.
کاربران دارای اشتراک از سرورهای پرسرعت و با کیفیت بهرهمند میشوند.
دیدگاه های کاربران