بیوگرافی
هارراد بلنک اهل کالیفرنیا است که در کوههای بانی دون در منطقهٔ سانتا کروز بزرگ شد، جایی که در آنجا دورههای دبیرستان و دانشگاه را گذراند. در سال ۱۹۸۹ به برکلی نقل مکان کرد، جایی که اکنون بهصورت نیمهوقت زندگی میکند.
وقتی هارراد بلنک برای نخستین بار فهمید که فولکسواگن بیتل...
هارراد بلنک اهل کالیفرنیا است که در کوههای بانی دون در منطقهٔ سانتا کروز بزرگ شد، جایی که در آنجا دورههای دبیرستان و دانشگاه را گذراند. در سال ۱۹۸۹ به برکلی نقل مکان کرد، جایی که اکنون بهصورت نیمهوقت زندگی میکند.
وقتی هارراد بلنک برای نخستین بار فهمید که فولکسواگن بیتل مدل ’۶۵ او را میتوان همچون یک بوم نقاشی به کار برد، نتیجه «Oh My God!» شد. خودرو مثل یک توپ ساحلی رنگآمیزی شده بود، با سپری از میوههای پلاستیکی و مرغهای لاستیکی، تختهسیاهی در عقب و تلویزیونی روی سقف؛ این خودرو محرکی برای آغاز حرفهٔ شگفتانگیز او شد.
در آغاز، بلنک فکر میکرد تنها کسی در جهان است که یک آرت کار دارد و گاهی احساس بیگانگی میکرد. این وضعیت تغییر کرد، چون او کمکم از طرفدارانش فهمید که خودروهای هنری دیگری هم در سرتاسر کشور وجود دارند. با استفاده از آنچه از پدرش، فیلمساز لس بلنک، و از کارشناسی هنرهای نمایشی/فیلم که در سال ۱۹۸۶ از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز کسب کرده بود، آموخته بود، بلنک شروع به عکاسی از دیگر آرت کارها کرد. سپس از طریق سرمایهگذاران خصوصی پول جمعآوری کرد و در صورت نیاز وام گرفت تا فیلم مستند ۶۴ دقیقهایای را که رؤیای ساختنش را داشت تأمین مالی کند: Wild Wheels (1992).
بهحساب او، بیش از ۵۵ میلیون نفر در سراسر جهان تاکنون این فیلم را دیدهاند. بلنک در ابتدا «Wild Wheels» را که شامل ۴۶ آرت کار و هنرمندان مربوطه بود، با راندن «Oh My God!» همراه با فیلم به ۵۰ شهر کشور توزیع کرد. تبلیغات تور توجه PBS را جلب کرد، که در سال ۱۹۹۳ فیلم را بهطور مکرر بهعنوان یک ویژهٔ ملی پخش کرد. سال بعد، عکسهای بلنک در یک کتاب همراه با عنوان «Wild Wheels» (Pomegranate, 1994; Blank Books, 2001) منتشر شد که از سوی انجمن کتابخانههای آمریکا بهعنوان «بهترین کتاب برای جوانان» انتخاب شد.
بلنک که شور و شوقش برای آرت کارها را با عشقش به عکاسی آمیخته بود، از رویای خودش الهام گرفت تا ۱,۷۰۵ دوربین را به یک ون دوج ۱۹۷۲ متصل کند. با هوشمندی ده دوربین کارآمد را در میان بقیه پنهان کرد، و سرانجام راهی برای ثبت صحنههای بیپردهٔ شگفتی و شادی تماشاگران پیدا کرد. در سال ۱۹۹۵، بلنک «Camera Van» را برای رونمایی رسمی به نیویورک برد و بیش از ۵,۰۰۰ عکس برای نمایشگاه عکاسی «I've Got A Vision» گرفت.
در سال ۱۹۹۵، که هنوز از زیبایی و قدرت آرت کارها هیجانزده بود، بلنک تولید دنبالهای بلند برای Wild Wheels (1992) را آغاز کرد. نسخهٔ کوتاهی از فیلم (Driving the Dream (1998)، ۲۹ دقیقه) در اکتبر ۱۹۹۷ در برنامهٔ National Geographic Explorer شبکهٔ TBS پخش شد تا به جمعآوری پول برای فیلم حماسی بلند کمک کند. Automorphosis (2009) در ژانویهٔ ۲۰۰۹ در جشنواره بینالمللی فیلم سانتا باربارا بهروی صحنه رفت. «Automorphosis» که سیزده سال در ساخت بود، تا آن زمان بهعنوان اثری از زندگی هارراد محسوب میشود.
بلنک سومین آرت کار خود را در ۱۹۹۸ ساخت، یک وسیلهٔ موسیقایی تعاملی با تم ماریاچی به نام «Pico De Gallo»، که بعدها در کتاب جدیدش «Art Cars: the Cars, the Artists, the Obsession, the Craft» (Lark Books, 2002) رونمایی شد. جین شالیت این کتاب را در برنامهٔ Today (1952) Show بهعنوان پیشنهاد هدیهٔ محبوب تعطیلات خود ستود. موزهٔ خودروی پیترسن یک نمایشگاه مهم از آرت کارها را در بهار ۲۰۰۳ برگزار کرد که هارراد بلنک کیوریتور مهمان آن بود.
تا ژوئیهٔ ۲۰۱۰، بلنک در حال انتشار Automorphosis (2009) و ویرایش «Burning Man: the Movie»، یک فیلم مستند سیزده ساله دربارهٔ جشنوارهٔ هنرهای رادیکال، بود.
- بیوگرافی کوتاه IMDb توسط: هارراد بلنک
نمایش بیشتر
